ดสอบให้ข้าพเจ้าเลย และขอบพระคุณสำหรับอาหารในชีวิตประจำวันนี้ด้วยเทอญ อามะ…เมน!
ใบหน้าของอินซอบที่ตักปลาหมึกผัดเข้าปากไปคำหนึ่งแดงขึ้นอย่างที่พูด อีอูยอนที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็เริ่มขยับตะเกียบอย่างสบายอารมณ์ อินซอบเอามือปิดปากและกลืนลูกไฟในปากลงไปอย่างยากลำบาก เขาใช้ช้อนตักข้าวให้ใหญ่เป็นสองเท่าและกินเข้าไป แต่ไฟที่ติดอยู่ที่ลิ้นก็ไม่ดับไปง่ายๆ
“เผ็ดเหรอครับ”
“…ครับ”
อินซอบไม่รู้เลยว่าจริงๆ แล้วตนกำลังออกเสียงเหมือนกับคนลิ้นไก่สั้นเพราะเผ็ดมาก
“ครั้งแรกก็แบบนี้แหละครับ พอลองกินไปเรื่อยๆ ก็จะดีขึ้นเอง”
“…”
นั่นหมายความว่าจงต่อกินต่อไปเรื่อยๆ
“จะไปเที่ยวเพื่อพักผ่อนแท้ๆ แต่กลับเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น คงเครียดมากเลยสินะครับ”
“ไม่เลยครับ”
“ถ้ากินของเผ็ดเข้าไป จะช่วยลดความเครียดได้เยอะเลยนะครับ เอ้า กินนี่สิครับ”
คราวนี้อีอูยอนใช้ตะเกียบคีบปลาหมึกให้ด้วยตัวเองและวางลงบนข้าวของอินซอบ มีแค่ผู้จัดการส่วนตัวเท่านั้นที่ได้ลิ้มรสชาติของความตายจากการบริการอย่างกะทันหันของดาราดัง
“ขะ ขอบคุณครับ”
อินซอบเอาปลาหมึกผัดเข้าปากเป็นครั้งที่สอง คราวนี้เขากลืนลงไปโดยไม่เคี้ยว
“แค่ก แค่ก...แค่ก”
ลิ้นข
