แม้หยวนฮ่าวหรันจะมีวัยล่วงเลยมาแล้ว แต่กลับยังคงเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา ภายนอกดูสง่างาม สายตาลุ่มลึกเฉียบคม ราวกับมองทะลุถึงจิตใจผู้คน
เมื่อเขาได้ยินว่ามีผู้ถือครองตราศักดิ์สิทธิ์เทพยุทธ์มาปรากฏตัว เขาก็รีบมายังประตูเขาด้วยตนเองทันที เพื่อตรวจดูด้วยสายตาว่าเป็นผู้ใด
“สหาย ท่านสามารถนำตราศักดิ์สิทธิ์เทพยุทธ์ออกมาให้ข้าดูได้หรือไม่?”
สายตาของหยวนฮ่าวหรันแวววาว เขาเห็นซูเฉินก็ยิ้มเล็กน้อย
“ได้แน่นอน!”
เมื่อซูเฉินเห็นหยวนฮ่าวหรัน ใจเขาก็พลันเกิดคลื่นความรู้สึกปั่นป่วน
ในชาติก่อน เขาได้รับความช่วยเหลือจากหยวนฮ่าวหรันไม่น้อย ทั้งสองมีความสัมพันธ์ทั้งในฐานะศิษย์อาจารย์และสหาย มาวันนี้ได้พบกันอีกครั้ง ความรู้สึกย่อมไม่ธรรมดา
แต่ภายนอกเขากลับยังคงสงบนิ่งอย่างยิ่ง เขาหยิบตราศักดิ์สิทธิ์โบราณออกมา ส่งให้หยวนฮ่าวหรัน
แม้แต่หยวนฮ่าวหรัน เมื่อได้รับตราแล้วก็ดูเคร่งขรึม เขาเติมพลังปราณแท้เข้าสู่ตรา และตราศักดิ์สิทธิ์เทพยุทธ์ก็พลันเปล่งแสงเจิดจ้าออกมา
“แน่นอนว่า…นี่คือตราศักดิ์สิทธิ์เทพยุทธ์โดยแท้!”
หยวนฮ่าวหรันถึงกับตื่นเต้นอย่างยิ่ง
ตราศักดิ์สิทธิ์ชิ้นสุดท้ายที่เขาเฝ้าตามหามาหลายปี…ในที่สุดก็ถูกพบแล้ว!
ซูเฉินย่อม
