“ถ้าถ่ายฉากนี้เสร็จก็เสร็จแล้ว สู้ๆ นะครับ”
ผู้กำกับตะโกนเพื่อปลุกใจนักแสดงและสตาฟ ทุกคนลำบากมาเพราะอากาศที่หนาว ชเวอินซอบหนาวไปทั้งตัว เขารู้แล้วว่าทำไมกรรมการผู้จัดการคิมกับหัวหน้าทีมชาถึงบังคับให้เขาใส่เสื้อจัมเปอร์ที่หนาขนาดนี้ก่อนที่จะปล่อยเขามา
เขาไม่มีสติแม้แต่จะกั้นคนที่มามุงอยู่ให้ออกไปในทุกๆ ครั้งที่ย้ายสถานที่ถ่ายทำ แต่วันนี้อีอูยอนกลับเรียกร้องเยอะเหลือเกิน เช่น ผมอยากดื่มชาเขียวอุ่นๆ ผมอยากเช็ดมือด้วยผ้าเปียกอุ่น ไปเอาฮอตแพคมาให้หน่อย ถ้าได้ดื่มกาแฟร้อนๆ คอผมคงจะโล่ง หรือผมอยากนั่งบนเก้าอี้สบายๆ เป็นต้น
ชเวอินซอบยุ่งจนไม่มีเวลาพัก เพราะมัวแต่ทำตามคำขอร้องของอีกฝ่ายที่เกิดขึ้นไม่หยุด และท่ามกลางความโกลาหลนั้นเขาไม่สามารถเบาใจได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะเขายังต้องช่วยดูแลนักแสดงเด็กที่ถูกแม่ทิ้งเอาไว้ด้วย
อีอูยอนดื่มชาเขียวอุ่นๆ พลางมองชเวอินซอบที่อุ้มนักแสดงเด็กที่รอเข้าฉากเดินไปเดินมา แม่เด็กไม่เห็นลูกอยู่ในสายตาเลย เพราะเธอมัวแต่คุยเรื่องที่ไม่สำคัญกับผู้กำกับอย่างที่จางยอนซูพูด ชเวอินซอบยัดลูกโป่งที่เขาซื้อมาด้วยเงินของตัวเองใส่มือเด็กและทำตัวเหมือนเป็นพ่อแม่
