“คุณอินซอบ”
“…?”
ชเวอินซอบที่กำลังกินจาจังมยอนอยู่นั้นทำตาโตด้วยความตกใจและเงยหน้าขึ้นมาทันทีที่ชื่อของตัวเองออกมาจากปากของหัวหน้าทีมชา
“ดูเหมือนคุณจะเป็นแฟนคลับของอีอูยอนจริงๆ สินะ”
“…ครับ ใช่ครับ”
แม้เขาจะเป็นชเวอินซอบที่ออกปากเองว่าเป็นแฟนคลับของอีอูยอน และได้เข้ามาทำงานในบริษัทนี้ แต่มันก็ช่วยไม่ได้อยู่ดีที่เขาจะรู้สึกกระอักกระอ่วน เขาพยายามทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและพูดต่อ
“ผมเป็นแฟนคลับของเขาจริงๆ ว่าแต่ทำไมเหรอครับ”
“ผมไม่เคยเห็นอีอูยอนเขาอยู่เงียบๆ ขนาดนั้นมาก่อนเลย ไม่สิ ตอนที่ผมเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้เขาอยู่พักหนึ่ง เขาก็เงียบนะ แต่ในความหมายอื่นน่ะ”
หัวหน้าทีมชาเอามือลูบเคราพลางนึกถึงความทรงจำที่น่ากลัวในวันนั้น
“อีอูยอนเขาชมนายด้วยนะ”
กรรมการผู้จัดการคิมเสริมขึ้นมา ชเวอินซอบกำลังเคี้ยวจาจังมยอนอยู่ เขาหน้าแดงขึ้นมาราวกับเขินอาย และพูดว่า ‘อะไรกันล่ะครับ’ เขาเข้าหาอีอูยอนเพราะมีแผนในใจ แต่พอได้รับคำชมแบบนั้น เขาก็หน้าแดงขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
“อีอูยอนน่ะ เขาบอกว่านายรู้จักบุคลิก รสนิยม และนิสัยของเขา รวมไปถึงเรื่องการรักษาระยะห่างกับเขาด้วย แถมนายยังจัดการตาราง
