ยเถอะว่ะ ความบ้ามันก็มีขีดจำกัดเหมือนกันนะเว้ย
รอยยิ้มบิดเบี้ยวประดับอยู่บนริมฝีปากของอีอูยอน ตอนที่เขายื่นแขนออกไปเพื่อที่จับไหล่ของผู้หญิงที่ชื่อว่าซูมี ชเวอินซอบก็อ้าปากพูดขึ้นมา
“อย่าทำแบบนี้เลยครับ”
คนที่อีกฝ่ายพูดด้วยคือหญิงสาวชื่อจินซูมีที่ถือแก้วกาแฟเอาไว้
“การทำให้คนจำได้ด้วยวิธีนี้มันไม่มีอะไรดีหรอกครับ ถึงแม้ผมจะไม่รู้ว่ามันเป็นการปลอบใจแบบขอไปทีหรือเปล่า แต่สุดท้ายมันก็เป็นเพียงความเจ็บปวดเท่านั้น”
อีอูยอนมองผู้จัดการส่วนตัวที่เกลี้ยกล่อมหญิงสาวผู้บ้าคลั่งอย่างใจเย็น เขาคิดว่าอีกฝ่ายเป็นคนไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวที่ไม่สามารถพูดอย่างเป็นปกติได้ด้วยซ้ำ แต่เขากลับมีฝีมือในการจัดการหญิงสาวพอสมควร จินซูมีที่ถือแก้วกาแฟอยู่หน้าแดงขึ้นมา ชเวอินซอบส่งสายตาหาอีอูยอนเพื่อบอกให้เขาเข้าไปก่อน
อีอูยอนหันหลังกลับไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขาเดินเข้าไปด้านในสถานที่ถ่ายทำ ผู้กำกับและสตาฟที่ทราบข่าวเข้ามารุมเขาและถามว่าเขาไม่เป็นไรใช่ไหม อีอูยอนบอกว่าเขาเป็นห่วงผู้จัดการส่วนตัวพลางตอบกลับไปอย่างนุ่มนวลว่าเขาไม่เป็นอะไร แน่นอนว่าคำพูดที่บอกว่าเป็นห่วงผู้จัดการส่วนตัวไม่ใช่ความจริง
ถ้าอีกฝ่
