ไร้มารยาท แต่หัวหน้าทีมชาก็รีบพอๆ กัน
“ครับ แต่ว่า…”
“รับนี่ไปก่อนนะครับ”
หัวหน้าทีมชาส่งกุญแจรถกับสมุดโน้ตให้ก่อนจะพูดต่อ
“ที่คุณต้องทำวันนี้คือไปทักทายคุณอีอูยอนและพาเขากลับไปส่งที่บ้านก็พอแล้วครับ อีกสามสิบนาทีเขาน่าจะออกมาแล้ว แล้วพรุ่งนี้คุณอีอูยอนไม่มีตารางงาน คุณออกมาที่บริษัทก่อนก็ได้ครับ คุณไม่ต้องดูแลอะไรอีอูยอนเป็นพิเศษหรอก แค่กาแฟเย็นก็พอ เตรียมอเมริกาโน่เอาไว้ให้เขา เรื่องที่คุณต้องรู้เอาไว้ก่อนก็มีเพียงเท่านี้ครับ ส่วนรายละเอียดอื่นๆ คุณอ่านในสมุดโน้ตนั่นก็ได้ครับ”
“ครับๆ”
ชเวอินซอบทำได้เพียงพยักหน้าให้กับคำพูดที่กระหน่ำมาราวกับพายุ
“ผมต้องไปแล้วนะครับ พอดีมีงานด่วนเข้ามา ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรมานะครับ คุณรู้เบอร์โทรศัพท์ของผมใช่ไหมครับ”
“ครับ”
“ถ้าอย่างนั้นไว้พบกันนะครับ”
หัวหน้าทีมชาที่กำลังจะวิ่งออกไปจู่ๆ ก็หันกลับมาพูดอะไรบางอย่างเพิ่มเติม
“ระวังตัวด้วยนะครับ”
“ครับ? …ได้ครับ”
หัวหน้าทีมชาวิ่งออกไปอย่างรีบร้อนก่อนจะทันได้ยินคำตอบเต็มๆ ของชเวอินซอบเสียอีก ชเวอินซอบถูกทิ้งให้ยืนเคว้งอยู่หน้าประตูทางเข้าโรงพยาบาล[1] เขากำสมุดโน้ตกับกุญแจรถที่ถูกยื่นให้อย่างก