้ำว่าอยากให้ถึงบ้านเร็วๆ หรืออยากให้เวลาเดินช้าๆ จะได้ไม่ต้องถึงบ้านกันแน่
แต่ไม่ว่าซังอูจะต้องการแบบไหน รถก็วิ่งด้วยความเร็วคงที่จนมาถึงหน้าอะพาร์ตเมนต์ของซังอูในที่สุด แจยองจอดรถให้เรียบร้อยก่อนจะดับเครื่องยนต์ จากนั้นความเงียบก็ดำเนินไปอย่างยาวนานในความรู้สึก
“จะนอนในนี้เหรอ”
แจยองพูดติดตลกแต่กลับไร้เสียงหัวเราะ บรรยากาศตอนนี้ไม่เหมาะที่จะหัวเราะ สีหน้าของซังอูเองก็เคร่งเครียด
“ตอนนี้ยังลงไม่ได้ครับ”
“ทำไมล่ะ”
“มีเรื่องที่ต้องทำครับ”
ซังอูรู้ดีว่าถ้าไม่ทำ ใจเขาคงไม่อาจสงบลงได้ เมื่อหันไปมองทางซ้ายก็สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่คล้ายจะมองมาอยู่ก่อนแล้ว แจยองเอี้ยวตัวมาหาและวางข้อศอกไว้บนพนักพิง
“ทำสิ”
ขณะที่สบตาอีกฝ่าย ซังอูวางท่าเหมือนไม่รู้สึกอะไรแต่หัวใจกลับเต้นแรงเหมือนรัวกลอง ซังอูทำเหมือนกับที่เคยเห็นก่อนหน้านี้ เขาใช้เข่ายันคอนโซลรถแล้วเหวี่ยงขาอีกข้างข้ามไปยังที่นั่งคนขับ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนตักของแจยองและใช้สองมือเกาะไหล่ของอีกฝ่ายไว้ แจยองเบิกตากว้างเอนหัวชนกับหมอนรองศีรษะในทันใด
“บอกให้ทำแล้วทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยครับ”
ซังอูยกมือข้างขวาขึ้นลูบแก้มคนตรงหน้า ก่อนจะปิดเป
