จูบของอีกฝ่ายได้แล้ว แต่พอตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้กลับไม่รู้จะเอามือไม้ไปวางไว้ตรงไหน
ระหว่างที่จูบกัน ซังอูรู้สึกว่าแจยองค่อยๆ ดันตนให้ก้าวถอยหลังไปทีละนิด หนึ่งก้าว สองก้าว รู้ตัวอีกทีข้างหลังก็เป็นเตียงนอนแล้ว ทั้งที่หลับตาอยู่แต่แจยองกลับทำให้ซังอูล้มลงไปบนเตียงได้อย่างเป็นธรรมชาติราวกับใช้เทคนิคยูโด ร่างกายที่แข็งทื่อเอนไปด้านหลัง ศีรษะหนุนลงบนหมอน จากนั้นเพดานสีขาวก็ปรากฏต่อสายตา
‘อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดสินะ’
ความกระสับกระส่ายที่พลุ่งพล่านทำให้ร่างกายแข็งเกร็ง ซังอูนึกอยากจะยุติอารมณ์ความใคร่อะไรก็ตามให้หมด พอต้องมานอนเปลือยท่อนบนอยู่ใต้หลอดไฟสีขาวสว่างจ้า เขาก็เกิดความกระดากอายขึ้นมา แต่ก็รู้สึกไม่สบายใจเกินกว่าจะถอนตัว
‘ทนไปอีกสักสิบนาทีก็คงจบ’
ซังอูหลับตาแน่นพึมพำอยู่ในใจ จู่ๆ ฝ่ามือที่สัมผัสไปทั่วร่างกายก็หายไป พอลืมตาขึ้นเล็กน้อยและเหลือบขึ้นมองก็สบเข้ากับสายตาของแจยอง ดวงตาคู่นั้นดูมึนเมาเหมือนวันที่ไปดื่มเหล้าด้วยกัน
“ทำไมนิ่งแบบนี้ล่ะ ไม่เห็นเหมือนเมื่อกี้เลย”
“…เพราะตื่นเต้นน่ะครับ”
“เตรียมตัวพร้อมแล้วเหรอ”
“ไม่ถามพรุ่งนี้เลยล่ะครับ”
“ไม่มีสติน่ะ”
“พร้อมหมดแล้วครับ อาบน้ำขัด
