เวลาในห้องปฏิบัติการมักจะผ่านไปเร็วเสมอ เมื่อทำงานไปได้สองชั่วโมงซังอูก็ดื่มน้ำ พูดคุยไร้สาระกับแจยองสองสามคำ ก่อนจะตรวจงานที่แจยองทำเสร็จแล้ว หลังจากนั้นก็ทำงานอีกหนึ่งชั่วโมงแล้วไปเข้าห้องน้ำ พอกลับมาก็ได้เวลกลับบ้านพอดี
“วันนี้ไม่ก่อกวนจริงๆ ด้วยนะครับ แถมไม่แกล้งอะไรด้วย อดทนเก่งมากครับ”
ซังอูว่าพลางเก็บโน้ตบุ๊กกับเมาส์ ด้วยเหตุนั้นทั้งงานด้านกราฟิกและพัฒนาระบบจึงทำไปได้มากทีเดียว แจยองบิดขี้เกียจอยู่ข้างๆ พลางดูเวลาที่นาฬิกาบนผนัง
“สี่ทุ่มแล้วแฮะ จะกลับแล้วใช่ปะ”
“ได้เวลากลับก็ต้องกลับสิครับ”
ซังอูเก็บโน้ตบุ๊กลงกระเป๋าเป้แล้วรูดซิป ขณะสะพายเป้ขึ้นหลังเตรียมจะออกจากห้อง แจยองก็เอ่ยเรียก
“ซังอู”
เมื่อหันศีรษะไปมองก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังดึงส้นรองเท้าผ้าใบที่พับลง ดูเหมือนเจ้าตัวกำลังจะออกไปข้างนอก ไม่รู้ว่าจะออกไปไหน
“ฉันอยากไปส่งนายที่บ้าน นายคิดว่าไง”
“ทำไมล่ะครับ”
“เอาความจริงหรือแผน”
“ความจริงครับ”
“เมื่อกี้ก็บอกไปแล้วนี่ว่าเซ้นส์มันมา อยากฟังเวอร์ชั่นมีแผนด้วยไหม”
“ช่างมันเถอะครับ”
ซังอูออกจากห้องทำงาน ไม่นานประตูก็เปิดและแจยองก็ตามออกมา เขารู้สึกบอกไม่ถูกว่าชอบใจหรือไม่ชอบใจกันแน่
