“สวัสดีครับ”
[ถึงบ้านเรียบร้อยดีไหม]
“ใช้เวลาแค่สามสิบวินาทีจะไม่ถึงได้ยังไงล่ะครับ โทรมาทำไมเหรอครับ”
[อยากได้ยินเสียงน่ะ]
“อ๋อ ที่บอกว่าชอบฟังเสียงคนสินะครับ”
[เปล่า อยากได้ยินเสียงนายเลยโทรมา]
“…”
[…]
“รุ่นพี่”
[หืม?]
“ทำไมถึงเก่งจังครับ”
[…]
“ฝึกมาเยอะเหรอครับ”
[…ไม่รู้สิ]
“ถ้าไม่มีอะไรจะพูดก็วางไหมครับ”
[ไม่ ไหนเล่าให้ฟังซิว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง]
“วันนี้เหรอครับ วันนี้เข้าเรียนวิชา ‘วัฒนธรรมร่วมสมัยและทฤษฎีวัฒนธรรม’ ครับ ผมไม่ค่อยเข้าใจเรื่องบูรพาคดีศึกษาเท่าไร แต่น้องที่เรียนด้วยกันอธิบายได้ดี ช่วยได้มาก...”
[จีฮเยเหรอ?]
“ครับ หลังจากนั้นก็ไปกินข้าวกลางวัน… มีซุปเนื้อวัว ยำหมี่หอยทาก ผัดสาหร่ายเส้น โยเกิร์ต…”
[กินกันสองคน?]
“ครับ จากนั้นก็เดินเล่น…”
[กับจีฮเย?]
“ครับ อ้อ แล้วก็วันศุกร์นี้ผมอาจจะไปช้ากว่าปกตินะครับ บอกไว้ก่อนล่วงหน้า”
[ทำไมล่ะ]
“มีนัดกินข้าวเย็นครับ”
[ทำไมล่ะ]
“ได้ยินว่ามีคนอยากจะคุยกับผมน่ะครับ”
[ซังอูยา]
“ครับ”
[ช่วงนี้พวกเราทำอะไรกันอยู่]
“ทำเกมไงครับ”
[นอกจากเรื่องนั้น]
“รุ่นพี่…กำลังรอผมอยู่ครับ”
[รออะไร]
“ต้องพูดด้วยเหรอครับ”
[อืม]
“มีอะไรกันครับ”
[แล้วคิดว่าทำไมฉันถ
