“ก็บอกว่าไม่เป็นไรจริงๆ ไงคะ พี่เอาไปเถอะค่ะ”
“ไม่ล่ะ ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก”
ซังอูก้าวเนิบๆ เดินไหล่ตก ในมือของจีฮเยมีเครื่องเล่นเกมชูเปอร์ฟอมิคอมCX แต่ในมือของซังอูกลับไม่มีอะไรเลย ทั้งที่สัญญากันไว้ว่าจะเอาของรางวัลมาแลกกัน แต่เพราะความล้มเหลวอันน่าเศร้าทำให้เขาไม่มีหน้าจะเงยขึ้นด้วยซ้ำ
“ฉันไม่เป็นไรจริงๆ นะคะ… เครื่องเล่นเกมเก่าๆ แบบนี้ฉันจะเอาไปใช้ที่ไหนล่ะคะ ฉันเล่นไม่เป็นหรอกค่ะ”
“ขายในอินเทอร์เน็ตสิ ฉันสอนวิธีซื้อขายของมือสองไปแล้วนี่”
“งั้นฉันขายให้พี่เอาไหมคะ”
ซังอูเงยหน้าขึ้นทันที สมแล้วที่เป็นรยูจีฮเย! วิธีที่ดีที่สุดถูกจำลองขึ้นมาในสมองของเขาอย่างรวดเร็ว ซังอูพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“วันนี้เธอลงขายในคาเฟ่[1] ‘อาณาจักรของมือสอง’ นะ ฉันจะเข้าไปหากระทู้ของเธอแล้วติดต่อไป อย่าขายให้คนอื่นล่ะ ต้องขายให้ฉัน…”
“พี่คะ… พี่ทึ่มหรือเปล่า”
จีฮเยหัวเราะคิกคักพลางจับไหล่ของซังอู ซังอูเบี่ยงตัวไปข้างๆ ทำให้มือของเธอร่วงลงไป จีฮเยหัวเราะอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะยัดถุงช็อปปิ้งที่มีเครื่องเล่นเกมอยู่ข้างในใส่มือของซังอู
“เอาล่ะค่ะ นี่ถือเป็นการซื้อขายโดยตรงแล้วไงคะ”
“อ่า…”
“ค่าเครื่องเล่นเกมไม่เอาเป็น
