เลยสักนิด ซังอูมองหาช่องโหว่อย่างใจเย็น เอาจริงๆ เขาจะฝ่าไปเลยก็ได้ แต่อาจถูกจับได้ระหว่างที่กดรหัสเปิดประตู
“ทำไมคนเราถึงไม่มีหลักการได้ขนาดนี้วะ มาจูบปากคนอื่นตั้งสองครั้งก็ควรจะต้องอธิบายอะไรหน่อยหรือเปล่าวะ ที่นายทำมันต่างจากการคุกคามทางเพศตรงไหนเนี่ย”
“…”
เขาเช็กตั้งหลายครั้งว่าอีกฝ่ายหลับอยู่จริงๆ แล้วเจ้าตัวรู้ได้อย่างไร ซังอูอ้ำๆ อึ้งๆ ก่อนจะเปิดปากอย่างยากลำบาก
“ครั้งแรกนั้น…ผมไม่มีอะไรจะพูดครับ ผมผิดเอง ขอโทษครับ ส่วนครั้งที่สองถือว่าผิดทั้งสองฝ่าย เพราะงั้นช่วยทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเถอะครับ”
“ผิดทั้งสองฝ่าย?”
“ก็รุ่นพี่มาแตะหน้าผมก่อน... แล้วก็พูดจาแปลกๆ ด้วย เอาเป็นว่ามันเป็นความผิดพลาดที่เกิดจากการดื่มเหล้าไงครับ ปกติแล้วผมไม่ใช่คนทำอะไรไม่คิด แต่มันเป็นเพราะเมามากน่ะครับ”
แจยองเพียงแต่จ้องซังอูเขม็ง ตอนที่เจ้าตัวยิ้ม สีหน้าช่างดูสดใส แต่ตอนที่ทำหน้านิ่งก็ช่างดูไร้ความรู้สึกเสียจริง ซังอูรู้สึกไม่สบายใจเมื่อเห็นแววตาเย็นชาของคนตรงหน้า
“นี่ฉันต้องขอโทษด้วยไหม”
“ครับ เราขอโทษกันและระวังไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกดีกว่าครับ”
ริมฝีปากของแจยองบิดเบี้ยวก่อนจะเผยรอยยิ้มหยัน แต่ดวงตายังคง
