ขณะออกจากห้องประชุม แจยองรู้สึกเหมือนถูกจิ้งจอกล่อลวง มันคือการโจมตีต่อเนื่อง การเรียกเขาว่า ‘พี่’ คือการกระชากคอเสื้อ ส่วนการโจมตีด้วยการลูบหัวคือการน็อกดาวน์ เขารู้สึกคันยุบยิบจนอยากจามขึ้นมา คล้ายสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง
เมื่อออกจากห้องสมุด เขาก็ถูกโอบล้อมด้วยท้องฟ้าที่แผ่ไปไกลสุดลูกหูลูกตา มันเป็นสีไซอัน[3]สว่างจ้าอย่างไม่น่าเชื่อ แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่หัวใจยังคงเต้นแรง และริมฝีปากยังคงคลี่ยิ้ม อาการจอฟ้ากลายเป็นสีครามของท้องฟ้าอันสดใส แจยองลบความคิดที่จะถอนตัวจากโปรเจกต์ออกไปจากหัวแล้ว
แม้จะเบลอเหมือนคนแพ้เกสรดอกไม้ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ลับสัมผัสที่หกให้เฉียบคมเหมือนนักสืบเพราะรู้สึกขัดแย้งเล็กๆ ในใจ ถึงจะบอกว่าเป็นการชมเชย แต่อีกฝ่ายจำเป็นต้องทำอะไรที่ไม่เข้ากับตัวเองที่สุดในโลกแบบนั้นด้วยเหรอ?
เมื่อคิดถึงวงจรความคิดของชูซังอูแล้วก็ไม่ถึงกับเป็นเรื่องที่เข้าใจไม่ได้ มันสามารถอธิบายได้ว่า ตอนที่แจยองลูบหัวฝ่ายนั้นสองสามครั้ง การกระทำนั้นคงถูกป้อนข้อมูลเข้าไปในวงจรความคิดของเจ้าตัว เกิดเป็นการคาดเดาว่า ‘คนคนนั้นคงชอบการกระทำแบบนั้น’ เขาจึงทำเช่นนั้นคืน
มันเป็นเพียงความรู้สึกที่คอยก
