เขาไม่รู้เลยว่าควรจะเริ่มแก้โครงร่างของ ‘ยอดมนุษย์ผัก’ ตรงไหน ระหว่างที่ทำนั่นทำนี่ในตอนดึกๆ แจยองก็รู้สึกโกรธอยู่ลึกๆ เขาเริ่มเครียดหลังจากรับโปรเจกต์ที่ยากจะแก้ไขมาทำต่อ ทั้งยังตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากใจที่เขาเริ่มมองชูซังอูในเชิงชู้สาว
‘เชี่ยเอ๊ย นี่มันไม่ใช่แล้ว’
ถ้าไม่อยากทำก็ไม่ควรทำ แต่เขาก็ทนเห็นงานสภาพเละเทะโดยมีชื่อของตัวเองแปะอยู่ไม่ได้ แต่ถ้าจะวางคอนเซปต์ใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง และเขาก็ไม่มีแรงจูงใจจะทำด้วย หมอนั่นมีอะไรดี ทำไมเขาต้องทำอย่างเต็มที่เพื่อคนที่เห็นเขามีค่าน้อยกว่าขี้เล็บเท้าของตัวเองด้วย
ชูซังอู… เมื่อนึกถึงหมอนั่นขึ้นมา แจยองก็ถอนหายใจอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเขามาติดอยู่กับคนไร้มนุษยธรรมที่คิดว่าการออกแบบเสกได้ในวันเดียวได้อย่างไร
‘ไม่อยากเห็นหน้าแต่ก็อยากเห็นว่ะ’
จุดยืนของแจยองไม่ชัดเจน เขาควงปากกาอย่างหงุดหงิด ใจหนึ่งไม่อยากทำเลยสักนิดแต่ก็ไปประชุมมือเปล่าไม่ได้ ด้วยเหตุนั้นแจยองจึงดึงปลอกปากกา
⌘W
