ั้งที่ซังอูเปลี่ยนเรื่องตามอำเภอใจ เจ้าตัวนั่งกอดอกและสบตากับแจยอง วินาทีนั้นซังอูดูเหมือนหุ่นยนต์มากจริงๆ จนแจยองรู้สึกประหลาดใจ
“ส่วนแบ่งกำไรอยู่ที่ 8:2 ครับ ผม 8 รุ่นพี่ 2”
แจยองไม่ได้สนใจเรื่องผลประโยชน์อะไรนั่นแม้แต่น้อย โปรเจกต์ที่ยังไม่แน่ใจว่าจะทำได้จนจบจริงหรือไม่นี้เป็นแค่ข้ออ้างเพื่อให้ได้เจอชูซังอูอีกครั้งเท่านั้น แต่แทนที่จะปล่อยผ่านไป เขากลับผลักดันตัวเองเข้ามาด้วยพลังอันเต็มเปี่ยมจึงรู้สึกว่าจำเป็นต้องกดพลังนั้นลงหน่อย
“พ่อค้าหน้าเลือดนี่หว่า”
“นี่ก็ให้เยอะแล้วครับ แผนงานก็มีหมดแล้ว แค่วาดเส้นสองสามเส้นมันจะไปยากอะไรล่ะครับ เอาเวลาที่เคยมาตามรังควานผมไปทำงานก็ได้แล้วนี่ครับ”
“ไอ้เวรนี่พูดไม่คิดอีกแล้ว”
ไม่ว่าจะตั้งใจยั่วโมโหหรือไม่ แต่ซังอูกำลังกระตุ้นแจยองและมองว่าเขาเป็นจิตรกรไส้แห้ง แจยองไม่คิดจะแพ้ เขานั่งกอดอกเอนตัวพิงพนักเก้าอี้
“ยังไม่ทันเริ่มเลยไม่ใช่หรือไง จะล่มตอนไหนก็ไม่รู้ แล้วจะมาพูดเรื่องส่วนแบ่งอะไรกัน แผนงานแบบนั้นฉันไม่คิดจะออกแบบด้วยซ้ำ”
แม้จะพูดออกไปอย่างรุนแรง แต่ซังอูก็ตอบกลับมาโดยไม่กะพริบตาสักนิด
“งั้นจะทำยังไงดีล่ะครับ”
“ก็แก้แผนสิวะ ไอ้นี่ ไม่ต้องมาถาม
