ใช้คำพูดที่นุ่มนวล และลดการกระทำที่จะเป็นการยั่วยุอีกฝ่ายลงให้เหลือน้อยที่สุด (แต่ถึงอย่างนั้นก็มีบ้างที่เขาระงับความขี้เล่นของตัวเองที่พลุ่งพล่านขึ้นมาไม่อยู่) ตอนพรีเซนต์ละครสั้นภาษาจีนเขาก็สร้างประโยชน์อย่างใหญ่หลวง ประเคนกาแฟให้ทุกวันตามธรรมชาติของอีกฝ่ายที่เป็นคนให้ความสำคัญกับกิจวัตรประจำวัน วาดภาพล้อเลียนให้อย่างจริงใจแม้จะได้ผลลัพธ์ที่ตรงกันข้าม และเผยกระทั่งอาวุธลับของเขาอย่างสเก็ตบอร์ดให้อีกฝ่ายเห็นเพื่อไปส่งที่บ้าน จุดนี้เรียกได้ว่าเขาทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้แล้ว
‘ขอให้รุ่นพี่ฝันร้ายครับ’
เขาแปลกใจที่ไม่มีวิธีไหนได้ผลเลย แจยองนึกสงสัยว่าอีกฝ่ายยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า ใจก็อยากจะกดปุ่ม backspace[2] แต่เพราะลงทุนลงแรงไปแล้ว เขาจึงรู้สึกหยิ่งผยอง ยิ่งผลักดันต่อไปข้างหน้า
‘สำหรับมนุษย์หุ่นยนต์ก็ต้องมีวิธีที่เหมาะกับมนุษย์หุ่นยนต์อยู่สิ’
ในวันอาทิตย์ ขณะที่กำลังอ่านเว็บตูนด้วยโน้ตบุ๊กที่ช้าเป็นเต่าอย่างแค้นใจ แจยองก็คิดอะไรดีๆ ออก เขาถึงขั้นรื้อโน้ตบุ๊กเพียงเพื่อเรียกร้องความสนใจจากรุ่นน้อง ความยึดมั่นถือมั่นของเขาไม่ใช่เล่นๆ เลย แจยองเป็นคนที่ถ้าปักใจแล้วเขาจะหมกมุ่นกับมันมาก ซึ่งถ้าขอให้
