ทางเดินเล่นที่เขาเดินเป็นประจำยังคงมีป้าย ‘ชมรมการละครกำลังถ่ายทำ’ ปักอยู่เช่นเคย แม้จะถูกป้ายปลอมหลอกอยู่สามวัน แต่ตอนนี้เขารู้ความจริงแล้ว ซังอูเตะป้ายจนพัง หลังจากนั้นก็เก็บไปทิ้งที่ถังขยะ
เมื่อได้เดินบนทางเดินที่ถูกแย่งไป ความสงบสุขก็มาเยือน แม้ข้างๆ จะมีแจยองอยู่ด้วยก็ตาม ซังอูยกกระป๋องกาแฟขึ้นจิบ และเดินไปบนทางที่เขาสามารถหลับตาเดินได้
“นายไม่ใจกล้าเกินไปหน่อยเหรอ”
ซังอูไม่อยากถูกรบกวนจึงเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อย แน่นอนว่าแจยองไล่ตามมาและเดินด้วยความเร็วที่เท่ากัน
“อยู่กันแค่สองคนแบบนี้รู้หรือเปล่าว่าฉันจะทำอะไร”
“เป็นนักเลงเหรอครับ”
“…คำพูดคำจา”
“ถ้าไม่ใช่นักเลงก็ไม่ต้องสนใจสิครับ ผมแค่ถามว่าเป็นนักเลงเหรอเท่านั้นเอง แทงใจดำเหรอครับ”
“ถ้าอยากระดมพล 112 ที่นายชอบนักหนาน่าจะต้องใช้เวลาอยู่น้า ระวังหน่อยเถอะ”
อีกฝ่ายกัดฟันพูด ซังอูยิ้มเยาะแล้วมองแจยอง ฝ่ายนั้นสวมเสื้อโค้ทที่ดูดี มีร่างกายสูงเพรียว แต่ไม่ได้ดูแข็งแกร่งเหมือนพวกนักกีฬาต่อสู้
“รุ่นพี่ดูไม่ค่อยเก่งการต่อสู้เท่าไรนะครับ”
“อ้อ งั้นเหรอ นายคงออกกำลังกายอยู่บ้างงั้นสิ?”
ซังอูเคยเรียนเทควันโดเมื่อนานมาแล้ว แต่ตั้งแต่เข้า ม.ปลาย เขาก็
