ซังอูบรรจุกระสุนปืนไว้รอจางแจยองสามนัด ไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่เขาอยากเจออีกฝ่าย ตอนนี้ซังอูอยากเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของจางแจยองเร็วๆ เขานั่งรอตรงแถวที่สี่ ที่นั่งที่สองนับจากขวา แม้จะเปิดหนังสือไว้ แต่เขาก็แค่ทำไปตามความเคยชินเท่านั้น ช่วงนี้มันไม่ได้มีประโยชน์อะไร
แจยองเป็นผู้ช่วยอาจารย์ แต่แม้อาจารย์จะมาแล้ว ฝ่ายนั้นก็ยังมาไม่ถึง ซังอูถึงกับหันไปมองที่ประตูหลัง แต่เขาก็ไม่พบเสื้อขนเป็ดสีแดงท่ามกลางนักศึกษาที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
“มองไปไหน ฉันอยู่นี่”
ซังอูตกใจตัวแข็งทื่อ ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าซุกมือไว้ในกระเป๋าเสื้อและพูดด้วยเสียงของแจยอง แต่ที่ทำให้เขาตกใจคืออีกฝ่ายสวมเสื้อโค้ทสีเขียวเข้ม แถมยังไม่สวมแว่นด้วย
ซังอูรู้สึกสับสนอย่างหนักขณะที่ชายคนนั้นนั่งลงบนที่นั่งที่จองไว้ล่วงหน้า ที่นั่งที่สมบูรณ์แบบที่สุดในห้องเรียน แค่เรื่องที่อีกฝ่ายไม่สวมเสื้อขนเป็ดสีแดงก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนระบบสารสนเทศ[1]จะล่มแล้ว แต่ไม่ว่าภายนอกจะสวมชุดอะไร อีกฝ่ายคือจางแจยองไม่ผิดแน่ ด้วยเหตุนั้นซังอูจึงหยิบกระสุนนัดแรกที่เตรียมไว้ขึ้นมา นั่นคือฉากกั้นที่ทำจากกระดาษฟางข้าว แล้ววางไว้ด้านขวามือ จากนั้นเขา