จิตสำเร็จ!”
หลินชิงชิงเอ่ยด้วยความตื่นเต้น
“โอสถไท่อินหลอมจิตงั้นหรือ?! หรือว่า…ผู้นำหอการค้าว่านเป่ากลับมาแล้ว?”
แววตาของหลินลั่วเวยพลันสั่นไหวเล็กน้อย
ในอาณาจักรต้าหลี่ ผู้ที่มีคุณสมบัติหลอมโอสถระดับนี้ได้ มีเพียงผู้นำลึกลับแห่งหอการค้าว่านเป่าเพียงผู้เดียว แม้แต่ผู้อาวุโสใหญ่ก็ยังด้อยกว่า
“ไม่ใช่เขา!”
หลินชิงชิงส่ายหน้า
“หรือว่าจะเป็นผู้อาวุโสใหญ่อวิ๋นอี๋? ไม่สิ แม้เขาจะอยู่ห่างจากระดับปรมาจารย์เพียงก้าวเดียว แต่การหลอมโอสถไท่อินหลอมจิตนั้นเกินกว่าที่เขาจะทำได้แน่… แม้แต่ปรมาจารย์หลอมโอสถทั่วไปก็ยังยากจะทำสำเร็จ!”
หลินลั่วเวยครุ่นคิดและส่ายหน้า สีหน้าฉายแววงุนงง
“ท่านน้าคงคาดไม่ถึงแน่ ๆ เพราะผู้ที่หลอมโอสถไท่อินหลอมจิตได้ในครั้งนี้ คือชายหนุ่มนามว่าซูเฉิน เขามาจากเมืองหยุนเจียง อายุราวข้าเอง ข้าไม่คิดเลยว่าเขาจะมีความสามารถด้านโอสถถึงเพียงนี้!
เมื่อวานเขาเพิ่งใช้เวลาเพียงชั่วยามเดียว หลอมโอสถหุนหยวนหลิงตันให้ข้า ข้าจึงคิดลองขอให้เขาหลอมโอสถไท่อินหลอมจิตดู และเขาก็หลอมสำเร็จจริง ๆ!”
หลินชิงชิงเอ่ยอย่างไม่ปิดบัง
“ซูเฉิน?! เมืองหยุนเจียง?!”
ทั้งร่างของหลินลั่วเวยพลันสั่นสะท้าน ดวงตาฉายแวว
