ซังอูขมวดคิ้วมุ่นราวกับเห็นแมลงน่ารังเกียจ ทันใดนั้นก็มีมือโผล่พรวดข้ามไหล่มาจากด้านหลังแล้วกระชากกระป๋องกาแฟไป ซังอูเหลือบตาขึ้นไปมอง และสบเข้ากับดวงตาที่อยู่เบื้องหลังแว่นตาอันใหญ่
“เจอกันอีกแล้วนะ”
“…”
แจยองวางกระเป๋าเป้และกระเป๋าสะพายหนังที่สะพายอยู่ลงบนโต๊ะ แล้วย้ายกระเป๋าผ้าสีขาวไปคล้องไว้ที่พนักเก้าอี้ แม้จะเห็นอยู่ทนโท่ก็ยังยากจะเชื่อว่าตรงนี้มีไอ้บ้าที่พกกระเป๋าถึงสามใบเพียงเพื่อจะหลอกล่อคนคนหนึ่ง เขาถอดหมวกไหมพรมวางลงบนโต๊ะแล้วเดินหายไปที่ไหนสักที่
ซังอูออกแรงที่มือมากเกินไปจนไส้ดินสอหักถึงสองครั้ง แมลงสาบนั้นน่ากลัวตอนที่ไม่เห็นตัวมากกว่าตอนที่อยู่ตรงหน้า สำหรับซังอูแล้วแจยองเป็นแบบนั้น ต่อให้ตอนนี้อีกฝ่ายไม่ได้นั่งอยู่ข้างๆ ซังอูก็ไม่สามารถอ่านหนังสือได้ เพราะมัวแต่กังวลว่าฝ่ายนั้นทิ้งหมวกบีนนี่สีแดงน่าขนลุกไว้ที่นี่แล้วหายไปทำอะไร
ไม่นานแจยองก็กลับมาพร้อมกับหนังสือจำนวนหนึ่ง เขาถือหนังสือจำพวกนั้นมาสามเล่ม นั่งเอนเก้าอี้ไปด้านหลัง แล้วกระดกขึ้นลงพลางเปิดหนังสือไปด้วย เมื่อเปิดเจอรูปภาพ เจ้าตัวก็จะดูอย่างละเอียด
‘ไอ้คนน่าสมเพช…’
ซังอูพยายามไม่มองไปทางนั้น แต่หูก็ยังได้ยินเ
