แจยองไม่คิดเลยจริงๆ ว่าจะถูกวิชาเลือกที่มีค่าแค่ 2 หน่วยกิตฉุดรั้งไว้ วิชาไร้ค่าที่มีนักศึกษากว่าร้อยคนอัดกันอยู่ในห้องบรรยายที่สอนเรื่องศีลธรรมโดยไม่สนว่าจะมีใครฟังหรือไม่ และปิดท้ายด้วยการรายงานหน้าชั้น แม้จะถูกบังคับให้เข้าเรียนทุกคน แต่ขอแค่เข้าเรียนก็แทบจะการันตีแล้วว่าผ่านแน่นอน วิชานี้จึงเป็นวิชาขยะที่ไม่มีใครสนใจ
แจยองไม่เคยเข้าเรียนเลยสักครั้ง เขาเกลียดวิชาที่เกี่ยวข้องกับอุปนิสัย และการประกวดกับกิจกรรมของชมรมการละครก็ทำให้เขาไม่มีแรงเหลือจะไปสนใจเรื่องพรรค์นั้น ยิ่งไปกว่านั้น เขาเชื่อมั่นในตัวรุ่นน้องที่รู้จักกันซึ่งรับปากว่าจะเช็กชื่อแทนและรับผิดชอบเรื่องงานให้ แต่แล้วรุ่นน้องคนนั้นก็ตกอยู่ในสภาพเดียวกัน
‘ผมขอโทษจริงๆ นะครับพี่ ผมไม่มีอะไรจะแก้ตัว… ที่จริงผมเองก็ซวยเหมือนกัน ต่อให้เข้าเรียนทุกคาบ แต่คะแนนงานได้ 0 ก็ติด F ครับ ไอ้หัวหน้ากลุ่มเลือดเย็นนั่น… แค่คุณยายเสียผมก็เศร้าจะตายอยู่แล้ว แม่ง…’
แจยองรีบซื้อกระเช้าชาเขียวจากภูเขาบนเกาะเชจูไปหาอาจารย์เพื่อแสดงความสำนึกผิด และอธิบายว่าตัวเองสอบติดมหาวิทยาลัยที่ยอดเยี่ยมแค่ไหน และจะช่วยทำให้ชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยฮันกุกและประเทศ
