สิ้นหวัง แต่เอาเข้าจริงแล้วสาเหตุที่เขาเรียนไม่จบก็มาจากความขี้เกียจของเขาเอง ผ่านไปไม่กี่วันเขาก็ปล่อยวางและกลับมายิ้มได้ สถานการณ์มันก็น่าขำอยู่แล้ว แถมเมื่อมันกลายเป็นเรื่องหยอกล้อกันในวงเหล้า เขาก็เริ่มชินไปเอง หลังจากรวมหัวกับเพื่อนด่าไอ้หัวหน้ากลุ่มนั่นจนพรุนแล้ว เขาก็สลัดเรื่องนี้ออกไปจากหัวได้
แจยองเป็นคนใจกว้างมากพอ ต่อให้จบช้าหน่อย แต่ถ้าเทียบกันในหมู่นักศึกษาชายที่ต้องไปเกณฑ์ทหารก็ไม่ถือว่าช้า ยิ่งไปกว่านั้น พอร์ตโฟลิโอของเขาก็แน่นมาก ต่อให้เที่ยวเล่นสักครึ่งปีแล้วค่อยหางานหรือเรียนต่อ เขาก็มั่นใจว่ายังไม่สายเกินไป
‘เฮ้ย เจอนายก็ดีแล้ว เห็นลือกันให้แซ่ดเลยนี่ว่าทำเรื่องจบไม่ได้ งั้นไหนๆ ก็ไหนๆ อยากทำโปรเจกต์เกมมือถือปะ’
‘ไหงเป็นเกม? โปรเจกต์นักศึกษาเหรอ’
‘อืม คนพัฒนาเกมคือเด็กที่ลือกันว่าเป็นอัจฉริยะของเอกคอมฯ เก่งมากเลยแหละ น่าสนใจอยู่นะ ถ้าไม่มีอะไรทำก็ลองทำโปรเจกต์นี้ดูสิ อย่ามัวแต่เที่ยวเล่นเลย’
‘ทำเป็นพูด เธอแค่โยนงานชัดๆ’
‘…ใช่จ้า’
ฮันซูยองเป็นนักศึกษาหญิงที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับแจยอง แต่เธอดรอปเรียนไปนานจึงเพิ่งเรียนจบในปีนี้ เธอวางแผนเรียนต่อปริญญาโท
