(5)
ช่างน่าประหลาดใจที่ไอ้บ้านั่งอยู่ห้องประชุมนั้น น้องใหม่ที่เถียงรุ่นพี่แบบตาไม่กะพริบ นักศึกษาชายที่มีต้นคอขาวเหมือนหิมะ เจ้าทึ่มที่เจอหน้ากันกี่ครั้งก็จำกันไม่เคยได้ เขาคนนั้นอยู่ตรงหน้านี้แล้ว ดูเหมือนว่าครั้งนี้อีกฝ่ายก็จำแจยองไม่ได้เหมือนเคย
การประชุมที่เขาไม่ได้คาดหวังผ่านไปอย่างสนุกสนาน ตอนแรกไอ้บ้ามองแจยองด้วยสายตาเคลือบแคลง แต่หลังจากเห็นพอร์ตโฟลิโอ ปฏิกิริยาของอีกฝ่ายก็เปลี่ยนไป แจยองได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับระดับฝีมืออันน่ากลัวด้านการเขียนโค้ดของอีกฝ่ายมา ความคาดหวังจึงค่อยๆ สูงขึ้น การเรียนไม่จบมีแต่ทำให้เขาหงุดหงิดใจ แต่แล้วก็มีเรื่องน่าสนุกเข้ามา
‘ถ้าอย่างนั้นผมขอเบอร์หน่อยครับ’
เขารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ถูกไอ้บ้าขอเบอร์ ทว่าเรื่องราวกลับพลิกผันอีกครั้ง
ตอนที่แจยองเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า ‘ไอ้บ้า = หัวหน้ากลุ่ม (ชูซังอู)’ ไอ้คนคนนั้นมันก็ทิ้งสมุดโน้ตไว้เล่มหนึ่งและหายตัวไปจากห้องประชุมแล้ว ความเศร้าเรื่องเรียนไม่จบเพราะวิชาสองหน่วยกิตที่ฝังอยู่ในส่วนลึกของจิตใจถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง ทำเอาใจเขาเดือดพล่าน เขาตั้งใจว่าจะเรียกอีกฝ่ายออกมาสั่งสอนให้หายเครียดเสียหน่อย แต่ไอ้บ้านั่นกลั
