พำกับตัวเองเสียงดัง ก่อนจะละสายตาจากจากโครงร่างของ ‘ยอดมนุษย์ผัก’ ที่ถูกทำขึ้นด้วยความตั้งใจ
“เดิมทีเพื่อนคนนี้เป็นคนเก่งนะครับ แต่อันนี้ทำลวกๆ ไปหน่อยแฮะ วางคอนเซปต์แต่ไม่ได้ใส่ความพยายามเข้าไปเลย รูปสเก็ตช์ก็หยาบๆ”
ขณะที่อีกฝ่ายเลื่อนกระดาษเอกสารมาข้างหน้า ลมก็พัดกระดาษให้ลอยขึ้น มุมกระดาษจึงปลิวขึ้นมาบาดจมูกของซังอู ซังอูนิ่วหน้าและวางกระดาษลงบนสมุดโน้ต แม้จะถูกวิพากษ์วิจารณ์ เขาก็ยังตั้งใจว่าจะอธิบายทุกอย่างให้อีกฝ่ายฟัง แต่ความอดทนของเขามาถึงขีดสุดแล้ว ซังอูคิดว่าเขาไปจากที่นี่น่าจะดีกว่า ไม่ควรมาเปลืองแรงอย่างไร้ประโยชน์
“ดูเหมือนรุ่นพี่จะเข้ากับผมไม่ได้ ผมไปหาดีไซเนอร์คนอื่นแล้วกันครับ”
เขาเตรียมจะยัดสมุดโน้ตและเอกสารใส่กระเป๋า แต่อีกฝ่ายก็โพล่งขึ้น
“คุณเขียนโค้ดเก่งขนาดนั้นเลยเหรอครับ ถ้าผมขอให้สร้างอะไรขึ้นมาสักอย่าง คุณทำให้ผมได้มากแค่ไหนครับ”
“ขอแค่ออกแบบให้ดี ผมก็ทำได้ทั้งนั้นครับ ผมสร้างได้แทบทุกอย่างที่จำเป็นสำหรับเกมแอคชั่น 2D”
“มั่นใจในตัวเองจัง”
คำพูดนั้นฟังดูเหมือนดูถูกซังอู ที่พูดแบบนั้นเพราะเห็นว่าเขาเป็นแค่นักศึกษาเหรอ? หรือเพราะรู้ว่าเขาเพิ่งกลับมาเรียนหลังจากปลด