ิ้งไป
“ไปที่ไหนก็มีแต่คนชมครับว่าเก่ง”
ชายหนุ่มเหลือบมองสีหน้าของซังอูเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้น
“รุ่นพี่ทำเองทั้งหมดนี่เลยใช่ไหมครับ”
ชายหนุ่มหัวเราะให้กับคำถามของซังอู เขาหยิบปากกาขึ้นมาแล้วเริ่มวาดรูปลงในสมุดอย่างสบายๆ เพียงยี่สิบวินาทีก็ได้ออกมาเป็นแคร์รอตที่มีสไตล์แตกต่างจากดีไซเนอร์คนก่อนอย่างสิ้นเชิง แคร์รอตนี้ดูพยศและดูเสื่อมทรามกว่า แต่ดูมีสไตล์มาก สุดท้ายซังอูก็ต้องยอมรับว่าอีกฝ่ายดีพอที่จะคุยโว
‘ยอดไปเลยแฮะ’
ซังอูใจเต้น เขาถึงกับต้องหยุดตัวเองไว้ก่อนที่จะคาดหวังจนควบคุมไม่ได้ ยังมีเรื่องที่เขากังวลอยู่
“เทอมหน้ารุ่นพี่สามารถทุ่มเวลาให้กับโปรเจกต์ได้หรือเปล่าครับ”
“ครับ พอดีผิดแผนนิดหน่อยตอนทำเรื่องจบ เทอมหน้าก็เลยว่าง”
“ถ้ารุ่นพี่ได้งานกลางคันเหมือนรุ่นพี่ฮันซูยอง…”
“ถ้าผมรับงานแล้ว ผมก็จะทำจนกว่าจะเสร็จครับ”
จู่ๆ คนที่มาสายถึงสี่สิบนาทีจนดูไม่น่าเชื่อถือก็กลายเป็นคนที่ดูไว้วางใจได้ขึ้นมา ถ้าเก่งขนาดนี้ ถึงจะดูไม่ค่อยจริงใจเท่าไร แต่ซังอูก็พร้อมจะทำใจกว้างยอมรับเรื่องนั้น ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานะที่เขาเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความจริงใจ นี่นับว่าเป็นการตัดสินใจที่ยิ่งใหญ่ทีเดียว
“ถ้า
