ณ ห้องบรรยายของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง นักศึกษากว่าครึ่งห้องอยู่ในสภาพสัปหงก แม้แต่อาจารย์ก็ไม่สามารถทำให้นักศึกษากว่าร้อยคนในห้องเรียนขนาดใหญ่ตั้งใจฟังบรรยายได้ ยิ่งไปกว่านั้น รูปลักษณ์ของผู้ที่ออกไปยืนนำเสนออยู่ที่แท่นบรรยายก็ไม่ได้ดึงดูดสายตาเอาเสียเลย
ผู้นำเสนอสวมเสื้อลายตารางแบบโอเวอร์ไซซ์กับกางเกงยีนสีเข้มแบบไม่ตามเทรนด์ ทั้งยังดึงหมวกแก๊ปลงต่ำ ทำให้เห็นใบหน้าไม่ชัด แต่เมื่อเขากดปุ่มบนเลเซอร์พอยเตอร์[1]เปิดสไลด์นำเสนอ ดวงตาของผู้ชมผู้ฟังที่กำลังเบื่อหน่ายก็ถูกย้อมด้วยความตกใจทันที
[บุคลิกภาพที่ดีและบทบาทในสังคมของนักศึกษามหาวิทยาลัยฮันกุก]
ขนาดตัวอักษรที่เหมือนจะใหญ่ประมาณ 93 พอยต์ (pt) ก็ทำให้รู้สึกกดดันมากพอแล้ว แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือเขาใช้ฟอนต์ GulimChe[2] ไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เป็นปัญหามากที่สุดคือพื้นหลังรูปโบxโบโน่จางๆ นั่น หรือความทุ่มเทในการตกแต่งตัวอักษรทีละตัวๆ ด้วยสีรุ้งกันแน่
“ขออนุญาตเริ่มการนำเสนอครับ”
ผู้นำเสนอข้ามไปยังสไลด์ถัดไปด้วยสีหน้าเฉยเมยราวกับจะเยาะเย้ยปฏิกิริยาของผู้ฟัง แม้ว่าคราวนี้สไลด์จะมีแค่หัวข้อย่อยที่ใช้ตัวอักษรสีเหลืองอยู่บนพื้นหลังสีดำ แต่เขาก็ยังคงรักษาขนาด
