็นผู้นำเสนอก็คิดว่าตัวการ์ตูนชื่อดังที่อยู่บนพื้นหลังของสไลด์ได้รับเสียงตอบรับดีทีเดียว
return 0;[3]
นักศึกษาสวมหมวกปิดหน้าปิดตาคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องพักอาจารย์ จากนั้นคนเป็นอาจารย์ก็เชื้อเชิญให้อีกฝ่ายนั่งลงด้วยสีหน้าลำบากใจ
“มาแล้วเหรอครับ นักศึกษาซังอู อาจารย์เรียกคุณมาเพราะการพรีเซนต์ในวันนี้น่ะ”
“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”
“เนื้อหาน่าประทับใจมาก แต่…”
อาจารย์พลิกสมุดรายชื่อด้วยสีหน้าหนักใจ แม้ว่านักศึกษาชูซังอูจะนำเสนอเนื้อหาได้เจาะลึกเข้มข้นจนน่าตกใจ แต่อย่างไรนี่ก็เป็นงานกลุ่ม ในกลุ่มของเขายังมีสมาชิกอีกสามคน
“สมาชิกในกลุ่มคนอื่นๆ ไม่ช่วยงานเลยเหรอ”
“ครับ”
คนเป็นนักศึกษาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ช่วยเล่าอย่างละเอียดได้ไหม”
“เดิมทีหน้าที่ของผมมีแค่สืบค้นข้อมูลในส่วนแรกและทำสไลด์เท่านั้นครับ แต่คนที่ต้องสืบค้นในส่วนที่สองซึ่งรับปากว่าจะส่งข้อมูลมาให้ตอนหกโมงเย็นของเมื่อวานกลับไม่ได้ทำตามที่รับปาก ผมเลยต้องทำแทนทั้งหมด ส่วนคนนำเสนอกำลังเสียใจกับการจากไปของคุณยายที่เป็นป้าของคุณแม่จึงมาเข้าร่วมไม่ได้ ผมจึงต้องรับผิดชอบในส่วนนั้นด้วยเช่นกันครับ”
“ยังเหลืออีกคนนี่ครับ”
“คนนั้นผมไม่เคยเจอ
