่อกันทำให้แทฮาจินยิ่งรู้สึกสงสัย
ไม่อาจรู้ได้เลยว่าอียอนอีเป็นมิตรหรือศัตรูของราชวงศ์กันแน่
“…ก็เลยให้ดิออนไปต่างเมือง เจ้านั่นโตมาแบบสบายเกินไป ปัญหาคือดิออนสนุกกับการเอ้อระเหยลอยชายไปวัน ๆ เนี่ยสิ… เพราะแบบนี้แหละเขาถึงกล้าปฏิเสธตำแหน่งหัวหน้าอัศวินได้หน้าตาเฉย”
เวลาน้ำชาดำเนินต่อไปอย่างยาวนานกว่าปกติ ริคาร์โดยกเรื่องสัพเพเหระมาพูดคุยจนน้ำลายแตกฟอง เอเลนาเพียงแค่ตอบรับอย่างพอประมาณ ในขณะที่แทฮาจินไม่ได้สนใจบทสนทนาของพวกเขาเลยด้วยซ้ำ
สุดท้ายผู้ที่ยังทนฟังคำพูดเรื่องเปื่อยขององค์ชายรัชทายาทก็เหลือเพียงยอนอีคนเดียว ยิ่งเห็นว่าเขาทำท่าทางตั้งใจฟัง องค์ชายรัชทายาทก็ยิ่งพูดจ้ออย่างเริงร่าราวกระดี่ได้น้ำ ขืนให้พูดต่ออีกนิด อีกฝ่ายก็คงจะหลุดเผยความลับสุดยอดระดับประเทศออกมาแบบหมดเปลือกแน่นอน
โดว์มอน หัวหน้ามหาดเล็กที่ยืนเฝ้าระวังอยู่ห่าง ๆ ไม่อาจหักห้ามความร้อนใจได้อีกต่อไป และตอนนั้นเองที่เขาเดินเข้าไปหาเจ้าชายรัชทายาท
“องค์ชาย หยุดดื่มชาก่อนเถอะครับ”
“พูดอะไรของนาย? นาน ๆ ทีจะมีไกด์ที่ตั้งใจฟังเรื่องเล่าของฉันโผล่มาสักหนนะ”
“คือว่า ตอนนี้ที่ตำหนักขององค์ชาย…”
พูดยังไม่ทันจบประโยคดีก็
