แถมตอนนี้องค์จักรพรรดิก็กำลังจ้องเขาเขม็งจนแทบทะลุ จะหลบตาก็ทำไม่ได้เสียด้วย
“โฮ่”
องค์จักรพรรดิตาเป็นประกายราวกับพบเจอสัตว์หายาก ยกมือขึ้นลูบเคราและทอดมองคนอายุน้อยกว่าด้วยดวงตาสีเขียวเข้มอย่างเปิดเผย
“เธอคือไกด์อียอนอีงั้นหรือ?”
“ใช่ครับ”
“ฉันได้ฟังเรื่องเธอมาเยอะทีเดียว เป็นเหมือนที่ได้ยินมาเลย”
ได้ยินเรื่องเขาจากใครกัน?
คำที่เขาตอบจักรพรรดิไปมีแค่คำว่า ใช่ครับ เท่านั้น คำพูดแค่คำเดียวไม่น่าตัดสินอะไรใครได้ ที่บอกว่าเป็นเหมือนที่ได้ยินมา น่าจะหมายถึงรูปลักษณ์ภายนอกของเขาเสียมากกว่า
‘รู้จักฉันงั้นเหรอ?’
ยอนอีเริ่มครุ่นคิดมากกว่าเดิม
นัยน์ตาสีน้ำตาลหลุบลงต่ำ แต่แล้วกลับเบิกกว้างเพราะกลิ่นน่าสะอิดสะเอียนอันแสนคุ้นเคยเสียดแทงเข้ามาในจมูก ก้อนเนื้อในอกพลันเต้นรัวจนได้ยินเสียงดังก้องในหัว ฝ่ามือชาดิกไร้ความรู้สึก แว่วเสียงฝีเท้าเนิบ ๆ กำลังตรงมายังห้องอาหารจากที่ไกล ๆ
ประสาทสัมผัสทั้งหมดคล้ายถูกปลุกให้ตื่น พวกมันส่งสัญญาณเตือนและร้องตะโกนบอกให้รีบหนีไปจากที่นี่
ได้โปรด ขอให้เป็นการเข้าใจผิดไปเองทีเถอะ
“ขอโทษที่มาช้าครับ พอดีผมไปเข้าห้องน้ำมา”
ชายวัยกลางคนโค้งคำนับแล้วก้าวเข้ามาด้านใน องค์
