น้าสะบัดไปอีกทาง แทฮาจินนิ่งอึ้งไปหลังจากถูกต่อย ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาอย่างเสียจริต
“พี่ยอนอี เยี่ยมมากครับ!”
เสียงเชียร์ของดิออนดังขึ้นจากที่ไกล ๆ
ยอนอีรู้สึกสดชื่นราวกับตกลงไปในน้ำเย็น ๆ จึงสามารถเพ่งสมาธิไปที่พลังได้ยิ่งกว่าเก่า หลังจากที่ได้รับอิสระ พลังของยอนอีก็พุ่งไปกัดขย้ำพลังของแทฮาจินประหนึ่งลิ้มรสอาหารอันโอชะ
ยอนอีที่กำลังจดจ่อกับการตอบโต้กลับลอบสังเกตพลังของเขาแวบหนึ่ง คลื่นพายุกรรโชกสีแดงฉานดุจโลหิตจากขุมนรกอยู่ภายในนั้น
“ไม่เลวนี่”
แทฮาจินพูดขึ้นเหมือนชมเชยเด็กน้อย คิ้วหนาเข้มเลิกขึ้นสูงก่อนจะเริ่มเปิดฉากประชันพลังกับการไกด์ดิงของยอนอีที่ทวีความรุนแรงขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
มวลพลังของพวกเขาเผชิญหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างผลัดกันกัดขย้ำและฉีกกระชากออกเป็นชิ้น ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อย ๆ คงไม่มีผู้แพ้ผู้ชนะอย่างแน่นอน
แต่ในไม่ช้า ยอนอีก็ได้รู้ว่าตัวเองคิดผิดถนัด
จู่ ๆ มวลพลังสีแดงก่ำที่คอยก่อกวนภาชนะของยอนอีก็ทำการแบ่งตัวและกระชากออกมาจากร่างของยอนอีในชั่วพริบตา
“อึก...! อ่อก!”
เลือดสีแดงฉานพุ่งทะลักออกมานอกริมฝีปาก ยอนอีไอโขลกจนหยดเลือดเหนียวข้นไหล
