าข่มขู่เนี่ยนะ?’
ไร้สาระสิ้นดี เหตุผลสำคัญที่สุดที่เขาเลือกอียอนอีมาอยู่ในสังกัดเป็นเพราะการไกด์ดิงอันแสนเรียบง่ายของเขา อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้พยายามจะไต่เต้าสู่เงินทองและชื่อเสียงด้วยการไกด์ดิง
‘หรือว่าที่จริงนายเองก็ไม่ได้ต่างอะไรกับไกด์คนอื่น’
แม้ไม่ได้คาดหวัง แต่กลับรู้สึกผิดหวังอย่างบอกไม่ถูก
ฮาจินแสยะยิ้ม
นึกว่าจะมีความรับผิดชอบ แต่สุดท้ายก็เห็นแก่ได้แถมยังกล้ามาข่มขู่กันแบบนี้
เอสเปอร์หนุ่มมีสีหน้าแข็งกร้าวขณะจ้องมองยอนอีด้วยนัยน์ตาสีแดงก่ำดุจเลือด
“ก็เอาสิ อยากไปไหนก็ไป”
ถ้าไปได้ละก็นะ
รอยยิ้มลึกลับจุดขึ้นบนริมฝีปากราวกับภาพวาดแสนวิจิตร ยอนอีเคยเห็นใบหน้าแบบนี้มาก่อนแล้ว ใบหน้าอันงดงามแฝงไปด้วยความชั่วร้าย รอยยิ้มของปีศาจที่ชวนให้รู้สึกหวาดหวั่นใจ
ยอนอีนึกถึงมันขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้
วันที่แทฮาจินพยายามทำให้ตัวเองเกิดสภาวะคลั่งและทำให้คนอื่นตกอยู่ในอันตราย ในวันนั้นเขาก็ทำหน้าแบบนี้เช่นเดียวกัน
“จะทำอะไร…”
แทฮาจินยื่นมือมาจับประสานกับมือของยอนอีโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้โต้แย้ง บีบไว้แน่นจนแน่ใจว่าไม่สามารถสะบัดให้หลุดได้ ทันใดนั้นคนตัวโตกว่าก็ผลักดันมวลพลังมหาศาลให้ไหลทะลักเ
