แซ่ก แซ่ก
เสียงปอกแอปเปิลเป็นเสียงเดียวที่ดังก้องไปทั่วทั้งห้องผู้ป่วยอันเงียบสงัด อึยบินนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยที่ถูกปรับให้เป็นเบาะตั้งขึ้นสำหรับนั่ง ห้องพักห้องนี้กว้างขวางราวกับห้องพักในโรงแรม อุปกรณ์เครื่องใช้อันหรูหรา เครื่องทำความชื้นก็เป็นสีทองอร่ามเสียจนไม่กล้าแตะต้อง
ทั้งหมดทั้งมวลนี้ทำให้อึยบินรู้สึกอึดอัดใจ เธอไม่ได้มาจากครอบครัวที่ร่ำรวย บ้านหลังเล็ก ๆ นอกเมืองหลวงคือทรัพย์สมบัติชิ้นเดียวที่ครอบครัวของเธอมี แต่ยอนอีไม่เคยคิดจะเสียดายเงินที่ใช้ไปกับเธอและครอบครัวของเธอเลย ดูจากห้องนี้ก็รับรู้ได้แล้ว
อันที่จริงเธอรู้สึกผิดมากกว่าอับอายที่ถูกยอนอีไปพบเข้าในสภาพเช่นนั้น เธอไม่ต้องการให้เขารู้จึงจงใจหลีกเลี่ยงการมาเจอกันในวันที่มีรอยแผลฟกช้ำค่อนข้างใหญ่ตามร่างกายและมักจะสวมเสื้อคอเต่าที่ปิดขึ้นมาถึงคอเสมอ
ส่วนสาเหตุที่ไม่ค่อยได้เจอกันภายในศูนย์หลังจากที่ยอนอีได้รับคำสั่งย้ายมายังศูนย์เมืองหลวงแล้ว ไม่ใช่เพราะศูนย์มีขนาดใหญ่ แต่เป็นเพราะอึยบินพยายามหลบหน้าเขาอย่างตั้งอกตั้งใจต่างหาก
เพราะเธอไม่อยากทำให้ยอนอีเป็นห่วงแม้เพียงนิดเดียวก็ตาม
จูแดยอง แฟนหนุ่มของเธอเป็นคนที่ค่อนข้างรุนแร
