ี้ไปก่อนนะครับ ครับ ขอบคุณครับ”
ยอนอียกมือขึ้นเสยผมไปด้านหลังอย่างหัวเสีย
“ไอ้หน้าเลือดนี่…แค่นี้ก็ยุ่งจะตายอยู่แล้วโว้ย”
วันนี้เขาต้องสังเกตดูท่าทีของโรส หัวหน้าทีมระดับ A แถมยังต้องไปขอความเห็นใจจากโดเบอร์แมนอีกครั้งเพื่อขออนุญาตลาครึ่งวัน เพราะถ้าไม่ทำอย่างนี้ก็คงแบ่งเวลามาหาอึยบินได้ลำบากและเขาก็ไม่อยากปล่อยให้คนที่ยังอยู่ในสภาพจิตใจย่ำแย่ไว้เพียงลำพังด้วย
แต่ไม่ว่าอย่างไร การบึ่งไปหาไอ้จอมขูดเลือดขูดเนื้อนั่นในตอนนี้ก็น่าจะเป็นเรื่องยากอยู่ดี
“เฮอะ 50 โกลด์กับผีน่ะสิ”
ไม่มีใครทำให้ยอนอีเดือดจัดขนาดนี้มานานแล้ว ถ้าไม่นับพ่อกับแทฮาจิน อันที่จริงจองอูชอลที่เป็นรูมเมตก็ด้วยอีกคน แต่เขาไม่ค่อยมีตัวตนสำหรับยอนอีเท่าไหร่จึงไม่เก็บมาใส่ใจให้รกสมอง
ยอนอีผู้เกลียดชังการเป็นฝ่ายถูกไล่ต้อนจึงเริ่มครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรให้ไอ้นักรีดไถนั่นมันได้รับบทเรียนเสียบ้างดี
“คุณยอนอีคะ!”
หมอชเวซารังที่เพิ่งเดินพ้นจากหัวมุมทางเดินโบกมือให้เขาพลางเอ่ยทักทาย วันนี้เธอก็ยังมีรอยยิ้มสดใสประดับอยู่บนใบหน้าเหมือนเคย
“ฉันกำลังจะหาอะไรกิน ไปด้วยกันไหมคะ?”
ยอนอีเหลือบมองประตูห้องผู้ป่วยและครุ่นคิดสักพัก
