ลำเอียงเกินไป เขารู้สึกไม่ยุติธรรมที่ต้องมาเปรียบเทียบตัวเองกับสิ่งที่เกินมนุษย์มนาเช่นนี้
“ทำไมมองแบบนั้นล่ะครับ”
ชายหนุ่มเอียงคอน้อย ๆ พลางยิ้มกรุ้มกริ่ม เสียงของเขาทำให้ยอนอีสะดุ้งตกใจราวกับถูกอีกฝ่ายล่วงรู้ความคิดแปลก ๆ ของตน
“เปล่า คือว่า…คุณแทฮาจินครับ”
“มันดูน่าอมเหรอครับ? เห็นคุณอ้าปากใหญ่เลย”
ประโยคที่ดังขึ้นลอย ๆ จากปากของอีกฝ่ายทำเอายอนอีปวดหัวจี๊ด เขาไม่ได้อ้าปากเพราะอยากอม แต่ทำปากพะงาบ ๆ เพราะพูดไม่ออกต่างหาก
เมื่อเห็นคนใต้ร่างถอนหายใจพร้อมกับยกมือขึ้นมาปิดตา แทฮาจินจึงสบโอกาสพลิกร่างขาวให้อยู่ในท่านอนคว่ำ
“ทำอะไร…!”
ท่อนแขนแกร่งสอดเข้ามาใต้ท้องและจับยกขึ้นจนสะโพกมนลอยเด่นขึ้นท้าทายสายตา ก่อนจะใช้อีกมือกดหัวยอนอีแนบลงกับหมอน ฝ่ายคนที่ถูกจัดท่าทางให้อยู่ในท่าแมวเพียงชั่วพริบตาเดียวถึงกับลมหายใจกระตุกด้วยความอับอาย
“เอสเปอร์แทฮาจิน!”
เจ้าของชื่อเมินเฉยต่อคำประท้วง เขาจับหัวเข่าทั้งสองข้างของยอนอีให้ชิดติดกัน ทำให้ต้นขานวลเนียนหุบเข้าหากันอย่างแนบสนิทไร้ช่องว่าง แทฮาจินโน้มตัวลงทาบทับแผ่นหลังแบนราบก่อนจะจับแท่งร้อนถูไถไปมากับผิวนุ่มบริเวณต้นขา เสียงทุ้มลึกดังข
