ข้มบนผิวหนัง ยอนอียกมือทั้งสองข้างขึ้นมาวางบนแผ่นหลังของแทฮาจินและทำการไกด์ดิงให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ บัดนี้นาฬิกาของแทฮาจินระบุค่ามลพิษอยู่ที่ 89 เปอร์เซ็นต์
“พอเถอะครับ! คุณรับไม่ไหวแล้วนะ!”
ยอนอีตะโกนด้วยน้ำเสียงร้อนรน แทฮาจินใช้พลังมากว่าสองชั่วโมงเต็ม ๆ แล้ว ถึงจะอยู่ในระดับ S แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเหนื่อยไม่เป็น ยอนอีสัมผัสได้ถึงลมหายใจหอบถี่จากฝ่ามือที่วางอยู่บนแผ่นหลังกว้างของคนตัวใหญ่กว่า
‘ต้องทุ่มสุดชีวิตขนาดนี้ทุกครั้งที่ออกมาสู้เลยเหรอ?’
ดังที่ใคร ๆ ก็พูดกัน มีแทฮาจินคนเดียวเท่ากับมีแสนยานุภาพกองทัพนับพันคน สัตว์ประหลาดที่เขาฆ่าและทำให้ดับสูญไปนั้นมีจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน ณ ด้านหน้าสุดของประตูที่ทุกคนต่างหวาดกลัว จุดที่สัตว์ประหลาดไหลทะลักออกมา แทฮาจินมักจะไปถึงตรงนั้นก่อนใครเสมอ
‘ทำไมถึงต้องใช้ระเบิดมือหรือระเบิดอย่างอื่นไม่ได้ด้วยเนี่ย!’
แม้มันจะเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถใช้ได้อยู่ดี ยอนอีรู้สึกสิ้นหวังกับอาวุธฝั่งมนุษย์เหลือเกิน
ระเบิดเป็นสิ่งที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นเพื่อเข่นฆ่ามนุษย์ด้วยกันเองภายในสงครามระหว่างประเทศ แต่นอกจากจะเอาแน่เอานอนไม่ได้เพราะไม่สาม
