นข้างกว้าง การดูดกลืนแค่เฉพาะสารพิษจึงเป็นไปได้ยาก เหงื่อเม็ดเป้งไหลลงมาตามหน้าผากนวลเมื่อยอนอีพยายามเพ่งสมาธิถึงขีดสุดจนเปียกซกทั้งตัวภายในเวลาไม่นาน
โชคยังดีที่เอสเปอร์พวกนี้เพิ่งสัมผัสกับสารพิษได้ไม่เท่าไหร่จึงยังมีปริมาณไม่มากนัก
ยอนอีเริ่มคิดหนักว่าจะดูดกลืนทุกคนที่อยู่ตรงนี้ หรือจะดูดกลืนพวกอสูรมายาที่ยังเหลือรอดอยู่ดี
“โธ่เว้ย”
การดูดกลืนสิ่งที่ยังมีชีวิตอยู่ค่อนข้างเสี่ยงอันตรายสำหรับตัวยอนอีเช่นกัน ถ้าหากไม่นำออกมาภายในหนึ่งชั่วโมง ทุกอย่างในนั้นจะถูกหลอมรวมกับภาชนะของยอนอีและดับสลายไป แต่เขาไม่เคยดูดกลืนปีศาจมาก่อนจึงไม่อาจทราบได้ว่าจะมีผลกระทบอะไรตามมาหรือเปล่า
ในระหว่างที่กำลังครุ่นคิดนั้น เหล่าเอสเปอร์จากไลบรัมจ์ก็เริ่มทยอยแสดงอาการติดพิษอีกครั้ง
ต้องเลือกแล้วจริง ๆ
ในวินาทีที่ยอนอีกำลังตัดสินใจเลือก หูก็พลันได้ยินเสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นจากข้างตัวเสียก่อน
“ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ผมคงมาเร็วกว่านี้ไปแล้วนะเนี่ย”
เมื่อหันไปมองก็เห็นใบหน้าที่คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเคยพบกันมาก่อน
