ก ยอนอีก็เลือกที่จะเมินอีกฝ่ายไปเสีย ต่างคนต่างก็เป็นแค่สัมภเวสีผีในห้องของกันและกัน หมอนั่นมักจะแก้เผ็ดด้วยวิธีการหน่อมแน้มอย่างการปิดประตูดังโครมครามหรือล้างจานแบบรุนแรงเป็นบางครั้ง
หลังจากที่ยอนอีพลังตื่นขึ้นใหม่เป็นระดับ A เขาก็ไม่ได้กลับเข้าไปที่หอหลายวันแล้ว
“หัวหน้าทีม คงไม่จำเป็นจะต้องดูแลหมอนั่นหรอกมั้งครับ มันเป็นพวกอวดดี เห็นหัวชาวบ้านเขาซะที่ไหนกัน”
ก็ไม่ผิดจากที่คาดไว้สักเท่าไหร่ อีกฝ่ายเริ่มสาดสีใส่เขาอย่างเปิดเผยต่อหน้ากลุ่มไกด์ระดับ A ในห้อง พอหัวหน้าทีมตั้งท่าจะกล่าวตักเตือน ยอนอีกลับหัวเราะในลำคอพลางยกมือขึ้นมาห้ามปราม
“ขอบคุณที่ช่วยแนะนำนะครับ ฝากตัวด้วยครับทุกคน”
ยอนอียิ้มกว้างก่อนจะก้มหัวลงเป็นการโค้งคำนับ เขาร่ำลาหัวหน้าทีมแล้วเดินออกไปจากชั้น 9 ทันที ใบหน้าของจองอูชอลแดงลามไปจนถึงหูเมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย
ถูกเมินอีกแล้ว
เมินกันต่อหน้าคนอื่นแบบนี้เลย
ตอนนี้พวกไกด์ต่างก็กำลังจ้องมองมาทางเขาพร้อมกับกระซิบกระซาบกัน จองอูชอลกำหมัดแน่น
“ไอ้เวรนี่…!”
ตั้งแต่ตอนได้เห็นขี้หน้าหมอนั่นครั้งแรกก็ไม่ถูกชะตาแล้ว เหตุผลที่ต้องปิดบังหน้าตาแบบนั้นด้วยหน้ากากกับหมวก
