ึงยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองลวก ๆ ความเหนื่อยล้าปรากฏชัดบนสีหน้าของชายวัยกลางคน
“หรือเธอจะให้ฉันใช้แชฮยอนเป็นหนูทดลองแทนล่ะ?”
สิ้นประโยค ดวงตาของหญิงสาวก็เบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก เธอดิ้นรนสุดชีวิตแม้จะถูกมัดไว้อย่างแน่นหนากระทั่งผิวหนังบริเวณข้อมือและข้อเท้าถูกเสียดสีจนถลอกและมีเลือดไหลซึม เสียงอันทุกข์ทรมานจากการตะเกียกตะกายของหญิงสาวดังลั่นออกมาจากเตียงที่สั่นสะเทือน
“ยะ อย่าแตะต้องแชฮยอนนะ! ลูกชายคุณแท้ ๆ ทำไมถึงได้……! หยุดทีเถอะ! ขอร้องละ!”
“เงียบ ๆ หน่อย เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า จะนึกว่าผมทรมานคุณอยู่นะ”
ชายคนนั้นแกะเข็มฉีดยาที่บรรจุหีบห่อไว้อย่างดี จากนั้นจึงดูดยานอนหลับขึ้นมาจนเต็มหลอด เขาล็อกแขนอีกฝ่ายไว้แน่นเพื่อไม่ให้ภรรยาของตนบาดเจ็บและทำการฉีดยาเข้าสู่ร่างกาย ใบหน้าบูดเบี้ยวและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของหญิงสาวค่อย ๆ สงบลง เปลือกตาของเธอปรือปรอยจนกระทั่งปิดลงในที่สุด
“หมายเลข KWL-47…หลับภายใน 6 วินาที”
เสียงปากกาเสียดสีกับกระดาษดังขึ้นขณะที่เขาจดบันทึกข้อมูลดังกล่าวลงไป หารู้ไม่ว่า ณ มุมหนึ่งของห้องวิจัยใต้ดินชั้น 5 มีเด็กชายคนหนึ่งนั่งน้ำตาคลอพร้อมกับยกสองมือขึ้นมาปิดปากตัวเองอย่างเสี
