ไม่ใช่ไกด์ระดับ B เพราะเราเคยพูดคุยหยั่งเชิงกันหลายต่อหลายครั้ง แถมอีกฝ่ายยังเป็นระดับ S เหมือนเขา บางทีแทฮาจินอาจจะมีความสามารถมองทะลุเข้ามาในจิตใจของเขาก็ได้
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยอนอีมั่นใจ
‘แทฮาจินไม่รู้ว่าฉันเป็นระดับ S และเรื่องคุณสมบัติซ้อนนั่นก็ด้วย’
ชายหนุ่มน่าจะรับรู้เพียงผิวเผินว่ายอนอีไม่ใช่ระดับ B พูดให้ชัดเจนก็คือไม่มั่นใจว่ายอนอีเป็นตัวอะไรกันแน่ เพราะแบบนั้นถึงได้สับสนจนต้องมาหยั่งเชิงกันแบบนี้
บางทีแทฮาจินอาจคิดว่าเขาเป็นไกด์ระดับ A+ ก็ได้
“คุณรู้อะไรหรือเปล่า”
ระหว่างกำลังจมอยู่ในห้วงความคิด แทฮาจินก็เอ่ยปากขึ้นทำลายความเงียบ สายตาของยอนอีเบนไปมองเอสเปอร์หนุ่มโดยไม่รู้ตัวเพราะน้ำเสียงแฝงความนัยของอีกฝ่าย เจ้าตัวกำลังยิ้ม ดวงตาวาดเส้นโค้งสวยงามต่างกับก่อนหน้านี้ที่ยกยิ้มเพียงริมฝีปาก
ยอนอีรู้สึกถึงลางมรณะ เห็นหมอนี่ยิ้มแบบนี้แล้วขนลุกชะมัด
“ดูให้ดีนะครับ”
นิ้วมือที่ทั้งเรียวยาวและขาวซีดเคาะลงบนนาฬิกาของตัวเอง หน้าจอสว่างวาบปรากฏให้เห็นตัวเลขระดับมลพิษ 76 เปอร์เซ็นต์ ยอนอีหรี่ตาลงพลางคิดในใจ ทำไมต้องให้ดูซ้ำสองด้วย?
แทฮาจินใช้มือข้างซ้ายที่สวมนาฬิกาส่งแรงบีบไปที่กล้า
