ะไรผิดไปสักอย่างสินะ”
เป็นเรื่องแล้วไง พรุ่งนี้เขาต้องกลับไปที่ศูนย์แต่จู่ ๆ ก็เกิดปอดแหกขึ้นมา โดเบอร์แมนล้วงซองจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตของเขา
[ใบลาออก]
เขาพกซองนี้ไปไหนมาไหนได้เจ็ดปีแล้ว ถ้ายื่นซองนี้ให้แทฮาจิน ฝ่ายนั้นคงแสยะยิ้มแล้วชักดาบออกมาจากฝักแน่นอน
โดเบอร์แมนถอนหายใจ ถึงจะคิดนู่นคิดนี่สะระตะ แต่ปัญหาใหญ่คือเขาผูกพันกับเอสเปอร์คนนี้มากเกินไปแล้วน่ะสิ
ถ้าจะทำตัวนิสัยไม่ดีก็อย่ามาดูแลครอบครัวให้สิ
แล้วก็ไม่ต้องให้เงินเยอะ ๆ ด้วย
โดเบอร์แมนเหยียดยิ้มพลางส่ายหน้าให้กับความคิดของตัวเอง
