เลิกกับเขาเถอะน่า อึยบิน”
ยอนอีได้แต่ยิ้มบาง ๆ ขณะมองอึยบินพูดขอบคุณแล้วรีบวิ่งไปหาจูแดยองที่นอนแบ็บอยู่ด้านหลัง ดูเหมือนว่าคนที่ใจอ่อนง่ายคงไม่ใช่คิมอึยบิน แต่น่าจะเป็นตัวเขาเองเสียมากกว่า
สถานที่เกิดเหตุยังคงชุลมุนวุ่นวายโดยไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง ซึ่งคนที่ดูจะมีงานล้นมือที่สุดก็คือชายหนุ่มผมดำที่กระโดดสูงขึ้นไปกลางอากาศแล้วสังหารสัตว์ประหลาดจนดับดิ้นคนนั้น
ไอ้เอสเปอร์โรคจิต.…..
ใครเห็นเข้าก็คงมองว่าเขาเป็นคนที่เอาจริงเอาจังในการกำจัดสัตว์ประหลาด แต่ยอนอีไม่คิดแบบนั้น เพราะสัตว์ประหลาดแค่ฆ่าให้ตายก็พอแล้ว ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องสร้างฉากน่าสยดสยองพวกนี้เลยสักนิด
เขารู้สึกได้ว่าแทฮาจินแค่กำลังระบายความโกรธที่มีต่อตนเองใส่สัตว์ประหลาดพวกนั้นเสียมากกว่า พอคิดแล้วก็ได้แต่แค่นหัวเราะในลำคอ ตอนนี้น่าจะถึงเวลาอันสมควรแล้วที่เขาจะกลับไปยังศูนย์ เพราะไม่ได้มีสัญญาณเรียกตัวฉุกเฉิน ไกด์ระดับ B อย่างเขาจึงไม่ควรมายืนเสนอหน้าอยู่ในที่เกิดเหตุอย่างในตอนนี้
อีกไม่นานเยลโลว์ดอร์ก็น่าจะเริ่มเข้าสู่สภาวะสูญสลายแล้วเช่นกัน
เย็นวันนั้น เขาได้รับข้อความยาวเหยียดจากอึยบิน
《ฉันขอโทษจริง ๆ นะยอนอี ฉันรู้
