“อย่างน้อยถ้าเปิดเผยแค่ระดับของไกด์ นายก็น่าจะใช้ชีวิตได้สบายขึ้นนี่นา แถมไม่ต้องทนถูกปฏิบัติแบบระดับ B ด้วย แล้วอีกอย่าง……”
“อึยบิน”
“ว่าไง”
“ไปยิงปืนกันไหม?”
“อีกแล้วเหรอ? ฉันว่ามันน่ากลัวจะตายไป……”
การยิงปืนเป็นสิ่งที่ยอนอีเรียนรู้มาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว มันเป็นทั้งงานอดิเรกและเกราะคุ้มภัย เพราะสถานภาพของเขาทำให้ต้องฝึกให้คุ้นชินกับมันมากที่สุด แม้กระทั่งปัจจุบันนี้ เขาก็ยังไม่ละทิ้งงานอดิเรกที่ว่า และแวะไปที่สนามยิงปืนอยู่บ่อยครั้ง เวลามาหาอึยบินที่เมืองหลวงเขาก็มักจะเข้าไปที่นั่นเสมอ แถมยังเสนอแกมบังคับสอนให้อึยบินยิงปืนเพื่อเป็นการป้องกันตัวอีกด้วย
“เรียน ๆ ไว้เถอะน่า ดอร์ (door) จะเกิดขึ้นที่ไหนตอนไหนก็ได้ ไกด์น่ะ ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายตลอดเวลานะ ไม่รู้หรือไง?”
“ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ อืม……พวกคุณเอสเปอร์เขาก็คอยปกป้องเราอยู่นี่นา”
“ถ้าเธออยากจะเชื่อแบบนั้นก็ตามสบายเลย ไปกันเถอะ”
ยอนอีจัดการกับแก้วเครื่องดื่มบนโต๊ะให้เรียบร้อย ก่อนจะพาเธอไปขึ้นรถ จุดหมายของพวกเขาคือสนามยิงปืนของรัฐที่เคยแวะเวียนมาอยู่บ่อย ๆ เขาสอนอึยบินยิงปืนจนกระทั่งเธอเริ่มส่ายหน้าปฏิเสธด้วยความขยาด
“ขอบคุณที่มาส่งนะ
