ด้านมีเอสเปอร์กำลังต่อสู้กับสัตว์ประหลาด และสัตว์ประหลาดตัวมหึมาที่กำลังบุกทำลายบ้านเรือนโดยรอบภูเขา……
“อึยบิน! คิมอึยบิน!”
เขาไม่สนใจคนอื่นแม้แต่น้อย เพราะต้องจัดการเรื่องที่ด่วนที่สุดให้เรียบร้อยเสียก่อน
ขอเพียงแค่แน่ใจว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นี่
แต่โชคร้ายที่อึยบินอยู่ในที่เกิดเหตุด้วยจริง ๆ เธอกำลังจัดท่าให้ผู้ชายคนหนึ่งนอนพิงกับต้นไม้ ก่อนจะทรุดนั่งลงตรงหน้าเขาและร้องไห้ปิ่มจะขาดใจ เพียงแค่ได้ยินเสียงนั้น ยอนอีก็รู้สึกอึดอัดราวกับถูกทับด้วยหินก้อนยักษ์ ชายหนุ่มรีบวิ่งเข้าไปหาเธอทันที
“……คิมอึยบิน มาทำอะไรตรงนี้”
อึยบินเงยหน้าขึ้น แขนของเธอมีเลือดไหลซึมออกมาจากบาดแผลขนาดใหญ่ที่น่าจะเกิดขึ้นจากกรงเล็บของสัตว์ประหลาด ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ร่างเล็ก ๆ หอบสั่นราวกับหายใจไม่ออก
ยอนอีแตะศีรษะของอึยบินเบา ๆ ด้วยความเป็นห่วง เขาสัมผัสได้ว่า ภาชนะของอึยบินเหือดแห้งไปหมดเพราะมัวแต่ไกด์ดิงให้ไอ้โง่นั่น และเมื่อการฟื้นฟูตัวเองเป็นไปอย่างล่าช้าจึงทำให้เลือดที่แขนไหลไม่หยุดสักที
“ยะ ยอนอี ยอนอี……ทะ ทำยังไงดี? คุณแดยอง กะ เกิดอาการคลั่งแล้ว……ฮึก ฉันรับมือไม่ไหว……ส่วนไกด์คนอื่นก็ยุ่งกัน
