”
“ปะ เปล่า……! เปล่าครับ ไม่ครับ”
ไกด์คนนั้นลนลานถลาลงจากเตียง สองเท้าวิ่งตรงไปที่ประตูในสภาพล้มลุกคลุกคลาน โดยไม่กล้าแม้แต่จะหยุดเช็ดน้ำลายที่ไหลย้อยลงมาถึงคางเสียด้วยซ้ำ
ในตอนนั้นเอง ยอนอีก็ปะติดปะต่อสถานการณ์ของเรื่องทั้งหมดเข้าด้วยกันจนได้
เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าทำไมไกด์คนอื่น ๆ ถึงได้คลานออกมาจากห้องด้วยสีหน้าราวกับกำลังจะตายหลังจากทำการไกด์ดิงเสร็จ
ยอนอีหยุดความคิดไร้สาระไว้ตรงนั้นเมื่อแทฮาจินกวักมือเบา ๆ เป็นเชิงเรียกให้เขาเข้าไปใกล้ แต่ตัวเองไม่คิดจะหันหน้ามาทางนี้เลยด้วยซ้ำ ใบหน้าของชายหนุ่มที่เอนศีรษะพิงกับหัวเตียงมีร่องรอยความอ่อนเพลียเล็กน้อย
‘ทำไมพวกคนในเมืองหลวงถึงเป็นแบบนี้กันหมด’
เป็นเพราะงานพวกเขายุ่งมากนักหรือไง ผู้คนที่นี่จึงได้เร่งรีบกันจนน่าโมโห
ไอพลังอันรุนแรงของชายหนุ่มยังคงอยู่ แม้จะได้รับการไกด์ดิงมาหลายคนแล้วก็ตาม พลังที่ไม่คุ้นเคยทำให้การคาดคะเนระดับมลพิษเป็นเรื่องไม่ง่ายเลย
“ฮู่ว”
ยอนอีถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินตรงไปหาเขา มือขาวเอื้อมหยิบผ้าห่มที่หล่นกองอยู่บนพื้นขึ้นมาคลุมบริเวณท่อนล่างของอีกฝ่าย ทำให้แก่นกายซึ่งเคยดึงดูดสายตาถูกบดบังเ
