ครับ”
ยอนอีแกล้งยกมือกุมหน้าผากทั้งที่จริงแล้วเขาสบายดีสุด ๆ แสร้งทำเป็นเดินโซเซอีกนิดจะได้ดูเนียน นี่เป็นท่าทางที่เขาได้ลอกเลียนแบบมาจากไกด์คนอื่น ๆ เวลาทำไกด์ดิงเสร็จ
การแสดงของเขาน่าจะเพียงพอแล้วสำหรับการตบตาคนที่อยู่บนเตียง ร่างสูงโปร่งของไกด์หนุ่มจึงหันหลังกลับไปทางประตูอย่างย่ามใจ
ทันใดนั้นเอง
“ถอดหน้ากากออกครับ”
คำพูดที่ได้ยินเป็นประจำทำให้ยอนอีคิดว่าตัวเองหูฝาดไป เขาหันหลังกลับและสบประสานเข้ากับนัยน์ตาสีแดงก่ำของอีกคนพอดี
“คุณยังไกด์ดิงไม่เสร็จเลยนี่ครับ”
แทฮาจินเอียงคอพร้อมกับกดสายตาลงต่ำ ทั้งที่คนยืนคือยอนอี แต่เอสเปอร์หนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้ากลับมีสายตาที่ทำให้คนถูกมองกลายเป็นฝ่ายที่อยู่ต่ำกว่าตนเองได้อย่างน่าประหลาด
“ให้เป็นหน้าที่ของคนถัดไปได้เลยครับ ส่วนของผมขอจบลงแค่นี้”
“ถอดหน้ากาก แล้วเดินมาหาผมครับ”
เขายื่นท่อนแขนยาว ๆ มาทางยอนอีราวกับจะบอกให้ไกด์หนุ่มเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของตนซะ
ยอนอีจ้องมองดวงตาสีโกเมนของอีกฝ่ายนิ่งก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ดูเหมือนคุณจะฟังที่ผมพูดไม่รู้เรื่องนะครับ ผมเวียนหัวจนทำต่อไม่ไหวแล้วครับ ขอตัวก่อน”
ยอนอีหมุนตัวกลับเพื่อที่จะเดิน