เขาเสร็จเรียบร้อย เพียงอึดใจเดียวสีหน้าของชายคนนั้นก็ดีขึ้น อาการหอบหายใจทุเลาลงและขนลุกซู่ไปทั่วทั้งตัว
“เป็นยังไงบ้างครับ?”
“เฮ้อ…… โล่งแล้วครับ รู้สึกดีขึ้นเป็นกองเลย”
ยอนอีคลี่ยิ้มน้อย ๆ ขณะวางข้อมือของชายหนุ่มลง
“เรียบร้อยนะครับ ผมขอตัวไปดูท่านอื่นก่อน”
“จะไปแล้วเหรอครับ? ช่วยต่ออีกหน่อยได้ไหมครับ อีกนิดเดียวก็ได้……”
เขาคว้าข้อมือยอนอีไว้ แต่คนถูกรั้งกลับสะบัดมือเขาออกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ลดลงเหลือ 29 เปอร์เซ็นต์แล้วนี่ครับ ที่เหลือไว้ให้ไกด์ประจำตัวดูแลต่อนะครับ”
ชายคนนั้นทำได้เพียงมองตามแผ่นหลังอันแสนเย็นชาของไกด์หนุ่มตาปริบ ๆ
เหลือ 29 เปอร์เซ็นต์แล้วงั้นเหรอ.…..?
แม้แต่ไกด์ประจำตัวที่มีค่าความเข้ากันสูงถึง 75 เปอร์เซ็นต์ยังชำระล้างได้ไม่เร็วเท่านี้เลย
‘หรือว่าค่าความเข้ากันจะสูงกว่าที่เห็น?’
ชายคนนั้นจ้องนาฬิกาบนข้อมือตนเองด้วยความฉงน เพราะค่าความเข้ากันของเขากับไกด์คนนั้นมีเพียงแค่ 35 เปอร์เซ็นต์ซึ่งนับว่าเป็นตัวเลขที่ค่อนข้างต่ำ ทว่าระหว่างรับการไกด์ดิง เขากลับรู้สึกสดชื่นจนถึงขั้นขนลุกขนชันเสียด้วยซ้ำ
ไม่เห็นคุ้นหน้าเลย เขาคือใครกันนะ?
ห้อง 104 ซึ่งเคยคลาคล่ำไปด้วยเอสเปอร์ระ
