ยอนอีปิดปากเงียบสนิท อันที่จริงแทฮาจินเคยเห็นใบหน้าที่ไร้สิ่งปกปิดของเขาแล้ว เมื่อลองจินตนาการถึงการแต่งตัวของเขา คนอื่น ๆ จะสามารถมองเห็นใบหน้าของยอนอีได้แค่ครึ่งหนึ่งของดวงตาเท่านั้น การปกปิดใบหน้าเช่นนี้ทำให้เขาสามารถใช้ชีวิตมาได้หลายปีโดยไม่มีปัญหาใด ๆ มากวนใจ
‘คิดว่าสนุกหรือไงล่ะที่ต้องใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ แบบนี้น่ะ’
คนที่ตัดสินคนอื่นตามใจชอบโดยไม่สนเหนือสนใต้นั้นมีไม่น้อย แต่ไม่ว่าคนอื่นจะมองยังไง ยอนอีก็ไม่คิดจะเสียเวลาอธิบายอยู่แล้ว
“ไม่รู้หรือไงครับว่า ยิ่งปกปิด ยิ่งชวนให้ค้นหา”
เขาพูดนิ่ง ๆ ราวกับกำลังพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ ยอนอีจึงแค่นหัวเราะในลำคอ
“ถ้าเป็นพวกโรคจิตอย่างคุณแทฮาจินก็คงจะคิดแบบนั้นแหละครับ”
“พวกโรคจิตอย่างผมน่ะ มีเยอะนะครับ”
“ผมไม่เห็นจะเคยเจอเลยครับ”
แทฮาจินยกยิ้มมุมปาก
“คงเป็นเพราะคุณเอาแต่หลับตาเดินละมั้งครับ”
……ทำไมฉันจะต้องมาต่อล้อต่อเถียงกับไอ้โรคจิตนี่ด้วย ยอนอีถอนหายใจเฮือกใหญ่และหลับตาแน่น
“การเตรียมการเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ! เริ่มการตรวจสอบได้!”
เหล่าผู้บริหารระดับสูงที่กำลังจับกลุ่มพูดคุยกันหันมาจับจ้องที่ชายหนุ่มทั้งสองโดยพร้อมเพรียง พวกเขาต่างก็มีความคาดหว
