ดวางเรียงรายอยู่เต็มผนังฉายให้เห็นทุกซอกทุกมุมของโถงทางเดิน
เขาชี้ไปตรงตำแหน่งของหน้าจอเดียวที่เป็นสีดำมืดจากในบรรดาทั้งหมด
“กล้องนั้นคือใต้ดินชั้น 3 หรือเปล่าครับ”
“อ่า ใช่ครับ ว่าแต่…… คุณทราบได้ยังไงครับ?”
“เปิดภาพของจอนั้นช่วงบ่ายถึงบ่าย 2 ให้ทีครับ”
เจ้าหน้าที่ห้องรักษาความปลอดภัยกะพริบตาปริบ ๆ เพราะยังตกตะลึงกับการบุกรุกเข้ามาอย่างกะทันหันของชายหนุ่มผู้นี้อยู่
‘คนคนนี้คือระดับ S ที่เขาร่ำลือกันน่ะเหรอ.…..?’
แม้ที่นี่จะเป็นโรงพยาบาลสำหรับผู้มีพลังพิเศษ แต่ผู้มีพลังพิเศษระดับ S ไม่ใช่บุคคลที่จะพบเจอได้ง่าย ๆ เมื่อบังเอิญไปประสานสายตากับนัยน์ตาสีแดงก่ำของชายหนุ่มเข้า เจ้าหน้าที่ก็สะดุ้งจนตัวโยน ก่อนจะเริ่มลงมือจัดการตามคำสั่งอย่างลนลาน
เสียงกดคีย์บอร์ดและเสียงคลิกเมาส์ดังอยู่ไม่นาน เจ้าหน้าที่คนเดิมก็เอียงคอด้วยความฉงนสงสัย
“เอ๊ะ?”
เขาเริ่มคลิกเมาส์ซ้ำ ๆ อีกครั้ง
“ไม่มีบันทึกหลังจากเวลาบ่ายโมงครึ่งเลยครับ ทำไมล่ะเนี่ย?”
ในตอนนั้นเองเจ้าหน้าที่คนข้าง ๆ ก็พูดขึ้นราวกับเป็นเรื่องปกติ
“อ๋อ กล้องวงจรปิดใต้ดินชั้น 3 ใช่ไหม? เมื่อกี้นี้ฉันเพิ่งไปซ่อมมา เพราะว่าจอมันดับน่ะสิ”
“นี่น่ะเหรอซ่อมแล้ว?”
“พู
