าหารแปดโต๊ะไปมอบให้เหล่าอสูรในสาขานั้นสำหรับงานเลี้ยงแปลงร่างมนุษย์
จริงๆ แล้ว จำนวนมอนสเตอร์ในสาขาที่ 250 นั้นสามารถจัดวางบนโต๊ะได้เพียงประมาณหกโต๊ะเท่านั้น แต่บางตัวก็มีรูปร่างใหญ่โตเป็นพิเศษและอาจกินพื้นที่ถึงสองหรือสามที่นั่งเลยทีเดียว
ปัจจุบันจำนวนของอสูรกายลดน้อยลงเรื่อยๆ และหาได้ยากมากที่จะพบอสูรกายที่กลายร่างเป็นวิญญาณด้วยตนเองอย่างเช่นเลดี้โอนิออน แม้ในรอบสิบปีที่ผ่านมาก็ยังหาอสูรกายที่คล้ายคลึงกันได้ยาก
ผู้อาวุโสของสาขาที่ 250 ได้จัดที่นั่งให้เลดี้ออนิออนที่โต๊ะที่สาม
ในขณะนั้น ทางด้านขวาของเธอ มีนกตัวเล็กน่ารักตัวหนึ่ง และสัตว์ประหลาดเพศหญิงที่แปลงร่างเป็นมนุษย์แต่ยังมีเกล็ดปลาขึ้นอยู่บนตัว นั่งอยู่ตรงนั้น
นกตัวเล็กกับอสูรกายเพศเมียรู้จักกัน และพวกมันกำลังกระซิบอะไรบางอย่างด้วยเสียงเบาๆ
“หนูน้อยไฉ เจ้าแน่ใจจริงๆหรือ?” ปีศาจสาวถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ใช่ ฉันอยากเจอเขาเป็นครั้งสุดท้าย” นกตัวเล็กกล่าวพร้อมพยักหน้า “แม้เวลาจะผ่านไปนานขนาดนี้ ฉันก็ยังไม่สามารถทะลุขีดจำกัดได้ และฉันก็เหลือเวลาอยู่ไม่มากแล้ว ดังนั้นฉันจึงอยากขอให้ผู้อาวุโสประจำสาขาช่วยเก็บส่วนแบ่งของฉันจากงานเลี้ยงแปลงร่างเป็นมนุษย์ เพื่อที่ฉันจะได้ตามหาเขาและเจอเขาเป็นครั้งสุดท้ายในร่างมนุษย์”
หัวข้อสนทนาดูค่อนข้างเศร้า และก็มีกลิ่นอายของความโรแมนติกอยู่ด้วย
นกตัวเล็ก ๆ ตัวนี้ที่เหลือเวลาอยู่ไม่มากแล้ว จึงอยาก