“เจ้าหลินเสวียนปินนั่นมันช่างบังอาจ ทำให้ชื่อเสียงหอการค้าวั่นเป่อต้องมัวหมอง! ช่างน่าตายจริง ๆ!”
หลังจากฟังคำอธิบายจากหัวหน้าคนดูแลในชุดดำ ปรมาจารย์กู่หยานก็โกรธจนหน้าแดง
หอการค้าวั่นเป่อ แม้จะมีประธานและผู้อาวุโสใหญ่อยู่เบื้องหลัง แต่ก็มีปรมาจารย์หลอมโอสถประจำอยู่สี่คน และกู่หยานก็คือหนึ่งในนั้น
ส่วนเสวียนปิน เป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอีกคนหนึ่ง ผู้มีชื่อเสียงว่าเป็นอัจฉริยะในเมืองหลวง เขาสอบเป็นปรมาจารย์ได้ตั้งแต่อายุยังไม่ถึงสามสิบ
หลินชิงชิงได้ตำรับโอสถโบราณของโอสถหุนหยวนหลิงตันมา ซึ่งเป็นโอสถระดับสาม มีผลช่วยให้ผู้บ่มเพาะระดับชั้นที่เก้าแห่งขอบเขตชำระลมปราณสามารถกลั่นแก่นแท้และทะลวงเข้าสู่ขอบเขตแก่นแท้พลังได้
หลินชิงชิงจึงมาขอให้หอการค้าวั่นเป่อช่วยกลั่นโอสถนี้ โดยหวังให้ผู้อาวุโสใหญ่เป็นผู้กลั่น แต่เมื่อเขาไม่อยู่ เสวียนปินที่แอบโลภอยากได้ตำรับ จึงเสนอเป็นผู้กลั่นโอสถให้
แต่แม้โอสถหุนหยวนหลิงตันจะเป็นเพียงโอสถระดับสาม ทว่าใช่ว่าจะกลั่นได้ง่าย เสวียนปินล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนกระทั่งถึงวันนัดที่ตกลงไว้กับหลินชิงชิง เขาก็ยังกลั่นไม่สำเร็จ จึงหนีหายไป
หลินชิงชิงจึงมาทำเรื่องถึงหอการค้าด้วยตนเอง
